inimicus

ĭnĭmīcus, a, um (gen. plur.: ĭnĭmī-cūm, Plaut. As. 2, 2, 14 (270)), adj. [2. in-amicus], unfriendly, hostile, inimical.

• I Adj.
• • A Of persons: quod eos infenso animo atque inimico venisse dicatis, Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149; id. Phil. 10, 10, 21; cf.: quam inimico vultu intuitur, Plaut. Capt. 3, 4, 25 (557): inter omnia inimica infestaque, Liv. 22, 39, 13: Clodius inimicus est nobis, Cic. Att. 2, 21, 6; 11, 10, 2; id. Div. in Caecil. 9, 28; cf. in sup.: Hannibal nomini Romano, Nep. Hann. 7, 3; Cic. Fin. 1, 2, 4: animorum motus inimicissimi mentis, Cic. Tusc. 4, 15, 34.—
  • B Of inanim. things, hurtful, injurious: raphani dentibus inimici, Plin. 19, 5, 26, § 86: (naves) accipiunt inimicum imbrem, Verg. A. 1, 123: odor nervis, Hor. S. 2, 4, 53: maritare ulmos nisi validas inimicum (est), Plin. 17, 23, 35, § 203.—Comp.: nec quidquam inimicius quam illa (oratio) versibus, Cic. Or. 57, 194; id. Fam. 3, 8, 9. —Sup.: brassica stomacho inimicissima, Plin. 20, 9, 38, § 96.—
  • • 2 Like hostilis, hostile: nomina, Verg. A. 11, 84: tela, id. ib. 11, 809: insigne, spoils of a vanquished foe, id. ib. 12, 944: terra, id. ib. 10, 295: natura inimica inter se esse liberam civitatem et regem, Liv. 44, 24, 2: in hostili terra, inter omnia inimica infestaque, id. 22, 39, 13.—
• II Substt.
• • A ĭnĭmīcus, i, m., an enemy, foe, Cic. Verr. 2, 2, 24, § 58: quis plenior inimicorum fuit C. Mario, id. Prov. Cons. 8, 19; Nep. Them. 9, 4; id. Alc. 4, 1; 2, 6 al.: aliquem insectari tamquam inimicum et hostem, Liv. 39, 28, 13: paternus, hereditary, Paul. Sent. 2, 27, 1.—
  • B ĭnĭ-mīca, ae, f.: cujusquam inimica, Cic. Cael. 13, 32.— Sup.: ubi vidit fortissimum virum inimicissimum suum, certissimum consulem, greatest enemy, Cic. Mil. 9, 25; Nep. Eum. 6, 3; id. Dat. 5, 4; id. Hann. 12, 2; cf. Zumpt, Gram. § 410, and v. iniquus, II. B. fin.— Adv., in two forms.
  • • 1 ĭnĭmīcē, in an unfriendly manner, hostilely, inimically: vide quam tecum agam non inimice, Cic. Phil. 2, 14, 34: insectari aliquem, id. N. D. 1, 3, 5.—Comp.: infestius aut inimicius consulere, Liv. 28, 29, 8.— Sup.: inimicissime contendere, Cic. Quint. 21, 66.—
    • 2 ĭnĭmīcĭter, adv., hostilely, inimically: accensus, Acc. ap. Non. 514, 22: commoti inimiciter, Claud. Quadrig. ap. Gell. 3, 8, 8; Enn. ap. Prisc. 1010 P.

in-imīcus, a, um (in u. amicus), I) aktiv = feindlich, A) eig. = feindselig, gehässig, ungünstig, abhold, a) adi. (Ggstz. amicus), animus, Cic.: inimicus alci, Cic.: inimicus cenis sumptuosis, Cic.: cum ei omnia inimica fuerint, Cic.: consilia cum patriae tum sibi inimica, Nep.: inimicior eram huic quam ipsi Caesari, Cic.: regem nec inimiciorem ulli populo quam Carthaginiensibus nec amiciorem quam Romano affirmabant, Liv.: nec quicquam inimicius, Cic.: animorum motus inimicissimi, Cic. – v. Lebl., nachteilig, raphani dentibus inimici, Plin.: odor nervis inimicus, Hor.: utrumque ad corpus alendum inimicum, Varro: inimicum est m. Infin., es taugt nicht, Hor. sat. 1, 5, 49. Plin. 17, 203: u. so inimicissimum omnium est m. Infin., Cels. 4, 30 (23). – b) subst., inimīcus, ī, m., der Feind (Ggstz. amicus), plenior inimicorum, Cic.: multo acrius otii et communis salutis inimici, Cic. – inimīca, ae, f., die Feindin, alcis, Cic. – inimicissimi Sthenii, die ärgsten Feinde des St., Cic. – B) poet. übtr. = hostilis, v. kriegführenden Feinden, feindlich, terra inimica, Verg.: tela, Verg. – II) passiv (wie ἐχθρός) = verfeindet, verhaßt, gener invisus inimici soceri, der verhaßte Schw. eines verhaßten Schw., Tac. ann. 1, 55 zw. (andere gener invisus, inimici soceri, verfeindet die Sch.): m. Dat., dis inimice senex, Hor. sat. 2, 3, 123: virgini Pleuron inimica divae (Dianae), Sen. Troad. 837 (831). – ➳ Genet. Plur. inimicûm, Plaut. asin. 280.

inimicus [CL] 1 (adj., of animate being) unfriendly, illdisposed, hostile (to; freq. w. dat.): a (of individual person, mind, or sim.); b (of nation or other group); c (of animal or monster); d (homo ~us denoting the Fiend, Satan; cf. Matth. xiii 28, 29 and 5g infra). a mortuo rege ~o patriam sunt redire permissi Bede HE III 1 p. 127; ob hoc se iratos fuisse et ~os regi, quod ille nimium suis parcere soleret inimicis Ib. III 22 p. 173; 840 (11c) ~i homines CS 430; cujus in obsequio conjunx inimica manebat Frith. 941; mens inimica suo mox defectura veneno Ib. 1101; quis enim me reconciliabit filio ~a matre [sc. Maria]? Anselm (Or. 6) III 16.  b gens inimica Deo jam tue tecta tenet Alcuin Carm. 9. 46; 799 (v. gens 1a); inimica seges, igni tradenda perenni [i. e. enemies of Wilfred] Frith. 648; inimicae gentis alumnos Wulf. Swith. prol. 494; ~um agmen [i. e. pertaining to the enemy, cf. 5b infra] Ord. Vit. VIII 3 p. 285; inter partes ~as gravis guerra exorta est Ib. XI 4 p. 186.  c Scylla monstrum nautis ~issimum [v. l. ~um] Lib. Monstr. I 14; boa, -e, pro nomine serpentis bobus ~i Osb. Glouc. Deriv. 69; Best. 92 f. 50 (v. hydrus 1a).  d †966 (16c) quocumque colore sua machinamenta homo seminaverit ~us CS 1179 p. 441; si quid et ego ~us homo seminavimus ibi [sc. in anima mea] quod igne sit comburendum Anselm (Or. 19) III 73; c1212 ~us homo ‥ tritico nostro puro ‥ zizania superseminavit Gir. Ep. 5 p. 200. 2 (of abstr. or thing, by transference or personification). ~a unholde [GlS 214 adds: feond relates to Sedul. Pasch. IV 157: ~a omnia virtutis] GlM 28.411 () ; p936 (10c) ne quid fraus inimice gerat [vers.] CS 710; ne quid de me ~um amicus crederet Anselm (Ep. 12) III 116; manicis ‥ inimicis R. Cant. Malch. I 340 (v. gerro); rex ‥ ~a vi ventorum compulsus G. Mon. III 2 (cf. G. Hen. V 21); ~o ‥ immissi lapidis ‥ ictu Osb. Glouc. Deriv. 278. 3 a harmful or injurious (to); b (of period of time). c resistant (to; unless quot. referred to 1c supra). a intus grassari ardor ~us ceperat Gosc. Edith 71; p1093 otiositatem ‥ sicut rem ~am animarum vestrarum a vobis excludite Anselm (Ep. 231) IV 137; hec colera nigra est nature ~a [Trevisaenemye of kinde] Bart. Angl. IV 11; natura ‥ corporis adhuc viventis sanguinem ut sibi amicum attraheret, aerem vero infectum tamquam ~um excluderet Neckam NR II 98 p. 182; sollicitudines et vigilie ~i sunt nature V. Ed. II 240; hix fabellas addit plures ‥, / demones salvandos fore ‥, / quod est nimis inimicum fidei catholice (Brendanus vers.) VSH II 293.  b s1237 annus ‥ sanitati ~us M. Par. Maj. III 470 (v. flagitiosus a); s1245 Id. Min. II 511 (v. depraedativus).  c per capreas ‥ et cervos, munda videlicet animalia venenorum ~a, virtutum opera spiritalium figurantur Bede Cant. 1107. 4 disliked, hated, hateful (freq. w. dat.). est inimica mihi, quae cunctis constat arnica, / ‥ lampas Titania Phoebi Aldh. Aen. 97 (Nox) 7; haec inimica mihi [sc. hiemi] sunt, quae tibi [sc. veri] laeta videntur Alcuin Carm. 58. 31; 801 quid tu, ~a, tempore inportuno me opprimis, febris? Id. Ep. 229 p. 373; apibus ~am hanc terram asserunt Gir. TH I 6 p. 29; phantasmati cuilibet ignem semper ~issimum Ib. II 12 p. 95. 5 (m. or f. sb.) enemy, foe, adversary: a (w. ref. to private enmity or feud.); b (in mil. context; sts. collect. sg.); c (w. ref. to the king’s enemies); d (~us publicus, rei publicae, pacis); e (~us Dei, deorum); f (~us ecclesiae, fidei); g (denoting the Fiend, Satan, or a demon, evil spirit; cf. 1d supra); h (denoting death, cf. I Cor. xv 20). a [sacerdotes] veritatem pro ~o odientes et mendaciis ac si carissimis fratribus faventes Gildas EB 66; Dominus praecepit diligere ~os [Matth. v 44] Bede Ep. Cath. 91; [Stephanus] veniam rogitans inimicis morte sub ipsa [cf. Act. vii 59] Alcuin Carm. 88. 6. 3; si tuus esuriens inimicus adesse videtur [cf. Rom. xii 20] Wulf. Swith. II 1001; c1105 comitem ‥ exheredare et hereditatem ejus ~o suo tradere Anselm (Ep. 322) V 252; ut nec ipsi neque nos alterius servum vel ~um [AS: gefan] receptemus (Quad.) GAS 224; majoris meriti est benefacere ~is quam amicis T. Chobham Praed. 192.  b ~is ‥ praedas in terra agentibus strages dabant Gildas EB 20; ~i ‥ illam regionem suo dominio subdiderunt Asser Alf. 33; 966 (10c) omnia ejus peculia ~i vastantes diripiant CS 1190 p. 463; patriam ‥ nequeas ab ~is tueri? G. Mon. XI 9; antequam rex ad ~i castre venisset Ord. Vit. X 10 p. 60; domina quedam a suis ~is [ME: fan] undique fuit obsessa, terra ipsius destructa AncrR 153.  c si quis eum vindicare presumat ‥ sit ~us [AS: fah] regis et omnium amicorum ejus (Quad.) GAS 161; Henricus ‥ rex omnes ~os suos ‥ humiliavit Ord. Vit. XI 23 p. 236; 1203 ad forisfaciendum ininmicis [sic] nostris Pat 24b; s1237 electus erat ~us regis et regni, quia ‥ fecerat regi Scocie fidelitatem Graystanes 4; 1335 (v. discarcare 1c); 1460 (v. hostis 1e).  d fortasse ab ~is rei publice perimieretur G. Mon. V 10; s1313 ut publicum ~um terre ‥ tociens exbannitum destruerunt Trokelowe 80; ? 13‥ forisstallarium ‥ est ‥ tocius communitatis et patrie publicus ~us StRealm I 203 (cf. MunAcOx 184 (v. depressor a): c1356); s1400 pacis ~i (v. domare 1b).  e o ~i Dei et non sacerdotes Gildas EB 108; ~i Dei omnes amatores mundi Bede Ep. Cath. 32 (cf. Jac. iv 4, Anselm (Or. 11) III 43: [anima mea] ~am Dei se constituit); ~um deorum suorum Willib. Bonif. 6 p. 31 (v. devotare 1); Judeos, hereticos, Sarracenos ‥, quos omnes Dei appellant ~os [Baldricus Hist. Jerus. 1071B] Ord. Vit. IX 6 p. 495.  f †938 (? 11c) quicumque huic ‥ ecclesiae ~us vel adversarius seu exterminator extiterit CS 727 p. 436; 966 (10c) ~os sanctae Dei aeclesiae CS 1190 p. 459; ecclesia ‥ nullam umquam ab ~is fidei tulit injuriam W. Malm. GR IV 367; 1415 infestacioni inamicorum ‥ ecclesie Reg. Heref. 87.  g subtilitas ~i, qua circa caelestium virorum corda volitet Bede Prov. 1025 (cf. ib.: immundorum spirituum ‥ malignum hostem ‥ daemonibus est.); diriguntur angeli / ne laedere inimici ‥ mortales praevaleant Alcuin Carm. 120. 3; ipsum ~um [AS: fiond] eradicare et explantare Rit. Durh. 121; 950 Jhesu Christi ‥ per quem totus terrarum orbis ab antiquo humani generis ~o liberatus est CS 887; diabolus ‥ omnium bonorum ~us Ord. Vit. VI 9 p. 71; c1212 ~us ille ‥ et hostis antiquo Gir. Ep. 5 p. 206; tam conspicuos habebat humani genesis †immicos [l. inimicos] ut ‥ T. Marlb. Acta Prob. 322 (cf. ib.: hoste antiquo daemone, diabola); Alph. 182 (v. emplastrare 1b).  h necdum antiqua ~a destructa est mors Bede Cant. 1209.

ĭnĭmīcus, (7) a, um (in, amicus), ¶ 1 ennemi [particulier], dʼennemi, hostile, opposé : Cic. Verr. 2, 2, 149 ; Phil. 10, 21 || avec gén. ou dat. : Cic. Tusc. 4, 33 ; Phil. 5, 4 ; Fin. 1, 4 ¶ 2 [poét.] dʼennemi [de guerre] : Virg. En. 11, 809, etc. ¶ 3 [en parl. de choses] contraire, funeste : Virg. En. 1, 123 ; Hor. S. 2, 4, 53 ; Plin. 20, 96 ¶ 4 subst. m. , ennemi : Cic. Verr. 2, 2, 18 ; Prov. 19 ; subst. f. , ennemie : Cic. Cæl. 32 || ubi vidit fortissimum virum, inimicissimum suum... Cic. Mil. 25, quand il vit que cet homme si énergique, son plus grand ennemi... || -cior Cic. Or. 194 ; -cissimus Cic. Vat. 10 ; Font. 41.

➳ gén. pl. inimicum Pl. As. 280.

inimicus , i. m.
讎人。寃孼。

Suggest a Translation
See an image

inimicus , a, um. adj. c. s.
相恨。相逆。害者。Inimicae oculi vomitiones 嘔吐致害眼。

Suggest a Translation
See an image

inimīcus adj.with comp.and sup.

• 2 in+amicus, unfriendly, hostile, inimical: capere inimicos homines, incur the enmity of, T.: inimicior eram huic quam Caesari: animo inimico venisse: Pompeio, S.: sibi omnīs esse inimicos, Cs.: Hannibal nomini Romano, N.: Dis inimice senex, hateful, H.—As subst, an enemy, foe: populiR.inimici, Cs.: quis plenior inimicorum fuit Mario: tamquam inimicum insectari, L.: cuiusquam: inimicissimus suus, his greatest enemy: animorum motūs inimicissimi mentis tranquillae.—Of an enemy, hostile: nomina, V.: insigne, spoils of a vanquished foe, V.: inter omnia inimica infestaque, L.—Hurtful, injurious, damaging: (naves) accipiunt inimicum imbrem, V.: lux propinquat, unfavorable, V.: odor nervis, H.: nec quidquam inimicius quam illa (oratio) versibus.