innovo
innovo, to renew, restore
in-nŏvo, āvi, ātum, 1, v. a., to renew, alter.
- I Lit.: plurima innovare instituit, Dig. 1, 2, 2 fin.—So in part. pass.: innŏ-vātus, a, um, renewed, Min. Fel. Oct. 11 fin.; Lact. 7, 22 med.—
- II Transf.: se ad aliquam rem, to return to a thing: se ad suam intemperantiam, Cic. Pis. 36, 89.—As a translation of καινιεῖ, Vulg. Eccli. 38, 30: vox mallei innovat aurem, the noise of the hammer is ever in his ears.
in-novo, āvī, ātum, āre, erneuern, verändern, plurima, ICt.: animas corporibus innovatis suscitare, Lact.: se ad suam intemperantiam, seiner früheren Zügellosigkeit von neuem sich hingeben (Raum geben), Cic. Pis. 89.
See: innovare
innŏvō, āvī, ātum, āre, tr., renouveler : Dig. 1, 2, 2 || [fig.] se ad suam intemperantiam innovare Cic. Pis. 89, revenir tout de nouveau à son intempérance.
innovo āvī, —, āre,
- to renew, restore: te ad tuam intemperantiam, i. e. return.