innominatus
in-nōmĭnātus, a, um, adj. [2. in-nomino],
- unnamed, Sarisb. 2, 27; Don. Vit. Verg. 16.
innōminātus, a, um (in u. nomino), ungenannt, Donat. vit. Verg. 16 u.a. Spät.
quem tu ‥ ~um in turba cum aliis excommunicasti
forme substantiales ipsorum que nobis ~e sunt
~atorum sanctorum illorum testimonium sicuti ignoti Dei superscriptio conquiescat
siquis a domino ‥ inplacitetur, submoneatur ‥ de nominatis vel ~is placitis(
jura ~a
sic cadit donatio in unum quatuor contractuum ~orum
utrum ‥ illud jus sit proprio nomine nominatum vel sit innominatum non est curandum ad presens. sicut ‥ secundum jura plures sunt contractus ~i, ita forte sunt vel possunt esse plura jura innominata, hoc est, non habentia nomina propria et univoca, sed communia tantum
innōmĭnātus, a, um, non nommé, innomé : Suet. Frg. 65, 9.