innominabilis
innōmĭnābĭlis, e, adj. [2. in-nomino],
- that cannot be named, nameless (post-class.): indictus, innominabilis, Ap. Dogm. Plat. 1, p. 3, 30; Tert. adv. Val. 37 (dub.).
innōminābilis, e (in u. nomino), unnennbar, deus, Apul. de dogm. Plat. 1, 5 (bei Tert. adv. Valent. 37 zw.).
quatuor [monachi ] ‥ ipsum terre hiatum per tot dies sustinuerunt, donec allato abbate ~i in sepulcro sublati Dunstani collocaretur
comes et ejus comites innominabiles [v. l. innumerabiles ] miserias ‥ exponunt cum incremento
quedam quorum [sc. nominum ] substancia qualitatem non habet qua possit intelligi, sed per privaciones qualitatum oppositarum significantur ut Deus ~is
innōmĭnābĭlĭs, e (in, nomino), qui ne peut être nommé : Apul. Plat. 1, 5 ; Tert. Val. 37.