inoperatus
ĭn-ŏpĕrātus, a, um, adj.,
- unoccupied, inactive: bonitas, Tert. adv. Marc. 2, 11.—
- II Not wrought, Ambros. de Fid. 3, 14, 113.
inoperātus, a, um (in u. opero), I) aktiv = unbeschäftigt, untätig, Tert. adv. Marc. 2, 11. – II) passiv = ἀκατέργαστος, unbearbeitet, roh, Ambros. de fide 3, 14. § 113.
fit ex frigiditate mortificante digestionem, quare emittitur cibus ~us
de cesione nemoris ~i(
de nemore ~o per tihlam nemo respondeat, nisi sit ibi captus vel sit homo ejus cujus est nemus(
ĭnŏpĕrātus, a, um, ¶ 1 inoccupé, oisif : Tert. Marc. 2, 11 ¶ 2 non travaillé : Ambr. De Fide 3, 14, 113.
Tertull. 2.
advers. Marcion. 11. Nec natura
Inoperatamdebuit continuisse bonitatem.