inopinabilis
ĭn-ŏpīnābĭlis, e, adj.,
- not to be supposed or expected, inconceivable: latebra, Gell. 17, 9, 18: id (dictum), id. 11, 18, 11: res, Aur. Vict. Caes. 39.—
- II Esp., rhet. t. t., surprising, paradoxical: infames materias, sive quis mavult dicere inopinabiles, quas Graeci ἀδόξους ὑποθέσεις appellant, veteres adorti sunt, Gell. 17, 12, 1.—Adv.: inŏpīnābĭlĭter, unexpectedly, Cassiod. Hist. Eccl. 1, 3; 8, 1.
in-opīnābilis, e, unvermutet, unerwartet, latebra, Gell.: res nova et inop., Aur. Vict.: impetus, Amm.: materia, (ὑπόθεσις ἄδοξος), Gell.
ille ad tam ~e proloquium obstupescens
fortuna est ~is rerum eventus ex causis confluentibus
~em ‥ fortune ‥ eventum
tam inusitata, tam ~is rerum novitas
in Northumbriam ‥ applicuit ‥ nescius quam partem ~is ventus optulisset
propter ~em mortem papae
methe autem [(sc. disputationum ] sunt quinque: redargutio, falsum, ~e, nugatio, solecismus
aliud ‥ est aliquid inauditum et ~e atque naturae incognitum facere
~e videtur quod ‥ verus Deus corpus in te et ex te assumpsisset imputrescibile et reliquisset tuum corpus residuum putrefactioni subjectum
ut ‥ subditorum nostrorum erga nos devocio tepesceret ‥; ex quo ~i, ne dicamus facto detestabili ‥(
obicitur quod nemo consuleret juxta istam sentenciam ad habitus vel actus qui non sunt per se morales ‥ quod est ~e et derisum ab Augustino et decreto
ĭnŏpīnābĭlis, e, inconcevable : Gell. 17, 9, 18 || surprenant, paradoxal : Gell. 17, 12, 1.
Quæ res post memoriam humanam nova atque Inopinabilis fuit.