inopinate
ĭnŏpīnātē and ĭnŏpīnātō,
- advv., v. inopinatus fin.
inopīnātē, Adv. (inopinatus), unvermutet, Chalcid. Tim. 145. Augustin. conf. 8, 6, 14 u. Cassiod. hist. eccl. trip. 3, 4. – ➳ Sen. ad Helv. 5, 3 jetzt inopinantis.
curis ‥ ~e crebrescentibus
erant ‥ filii Carl ‥ non longe ab Eboraco, quos ~e ‥ preoccupantes ‥ peremerunt
eodem anno ~e media nocte hyemali tempore venit Reginaldus rex de Galwedia
dictusque faber de paupere fieret subito et ~e dives
ex hac vita inopitiate [(sic MS; ? l. inopinate ] est subtractus
subito et ~e venit