inopinus
inopinus, unexpected
inopīnus, a, um: unexpected, 5.857.
ĭn-ŏpīnus, a, um, adj.,
- unexpected (poet. and in post-Aug. prose = in-opinatus, insperatus): quies, Verg. A. 5, 857: nova inopinave facies laborum, id. ib. 6, 104: fors, id. ib. 8, 476: visus, Ov. M. 4, 232: siccitas, Plin. Pan. 30, 2; Tac. A. 1, 68.
in-opīnus, a, um (in u. opinus [v. opinor], wie necopinus v. nec u. opinus), unvermutet, visus, Ov.: quies, Verg.: siccitas, Plin. pan.: hosti sonus tubarum, fulgor armorum, quanto inopina, tanto maiora offunduntur, Tac. – v. Pers., inopina labĕre, Val. Flacc.: inopini visebantur, Amm.
sic ope divina cum claustra salus inopina / virginis intravit
versans humanas sors inopina vices
tam recens etenim plaga, tam repentina et tam ~a
nobis avunculum tuum mors ~a preripuit
quid valebit bursa turgens, / cum mors seva, cum mors urgens / inopina veniet?
Friso ‥ occultatis insidiis ~um excepit et nequicquam fortiter agentem ipsum ‥ cecidit
~um ex propugnaculo deturbans in subjectum Sequanam precipitavit
rapuerat me cursor equus ad partes remotissimas ~um
ut ‥ a nigro milite ‥ ~i exciperentur
ĭnŏpīnus, (13) a, um, c. inopinatus : Virg. En. 5, 857 ; 6, 104 ; 8, 476 ; Plin. Min. Pan. 30, 2 ; Tac. Ann. 1, 68.
- 1. onvermoed, onverwacht;
- 2. nietsvermoedend.
inopīnus
adj.
- 2 AP-, unexpected: quies, V.: fors, V.: visus, O.