interemptio
intĕremptĭo (-emt-), ōnis, f. [interimo],
- destruction, slaughter, Tert. adv. Prax. 27; Porc. Lat. Decl. in Cat. 10 (but a false reading for internecione, Cic. de Imp. Pomp. 11, 30).
interemptio, ōnis, f. (interimo), die Vernichtung, Ermordung, Tert. adv. Prax. 27. Porc. Latro decl. in Cat. 10. – Cic. de imp. Pomp. 30 u. Ruf. Fest. brev. 25 steht internecio (internicio).
martyrum temporalis ~o exitii
tam ‥ cruente conquisitionis ‥ Christiane ‥ gentis ~one fedate
Flandrenses a suorum ~one deterriti
rex ‥ in sancti Patricii ~onem consurrexit
ducis ~o ‥ regis Ricardi finalem subversionem penitus invitavit
quantum bonum tibi videtur, cujus ~o tam mala est?
interempto genere, interimitur species et individuum; sed nunquam ad ~onem entis in anima sequitur ~o entis extra animam; igitur genus est extra animam
corporum interemcio
solvenda est objectio hec per ~onem; hec enim falsa ‘si justum est istum esse puniendum, Deus hoc vult’
respondendum est per ~onem quod non est proprium instrumentorum quod dictum est, sed etiam est commune aliis
respondent huic sillogismo per distinctionem majoris et ~onem minoris
per ~onem propositionum falsarum
respondendum est per interemitionem
hec questio ‥ solvitur per ~onem suppositionis
intĕrēmptĭō, ōnis, f. (interimo), meurtre : Gloss. Phil.