interemptor
intĕremptor (-emt-), ōris, m. [interimo],
- one who destroys or kills, a slayer, murderer (post-Aug.): fratris, Vell. 2, 129, 1: eri, Sen. Ep. 70, 12: puellae, Val. Max. 6, 1, 2.
interemptor, ōris, m. (interimo), der Mörder, absol., Treb. Poll. trig. tyr. 8, 7. Prud. cath. 12, 114. Augustin. in euang. Ioann. 79, 2: mit Genet., fratris sui, Vell. 2, 129, 1: puellae, Val. Max. 6, 1, 2: invenies professos sapientiam, qui vim afferendam vitae suae negent et nefas iudicent ipsum interemptorem sui fieri, Sen. ep. 70, 14.
nequitia scelesti ~oris
~ores Christi
nonne si ~or defuisset, mortalium lege moriendo decessisset?
tanquam furtivum ~orem
hujus animalis ~or nunquid homicida dicetur?
quoniam talium pessimorum ~orum deiformitatis et deificationis ‥ introductores ipsis pessimis ~oribus sunt pejores
intĕrēmptŏr, (16) ōris, m. (interimo), meurtrier : Sen. Ep. 70, 14 ; Vell. 2, 129.