invitator
Could not find invitatoris in Logeion dictionaries.
invitatoris Noun: masculine genitive singular of invitator
invītātor, ōris, m. [invito],
- one who invites, an inviter (poet. and post-class.), Mart. 3, 23 lemm.; Sid. Ep. 9, 13; Tert. adv. Marc. 4, 25: aeternae vitae invitator, Christus, id. ib.—
- II Esp., the officer charged with invitations at the court, Cod. 12, 60, 10; Inscr. Orell. 4436: Caesaris, Jovis, Mart. 9, 91, 2.
invītātor, ōris, m. (invito), der Einlader, a) übh.: Christus aeternae, non longae vitae invitator, Tert. adv. Marc. 4, 25 extr. – b) der Einlader zur Gasterei, als bes. angestellte Person bei Privatleuten od. am kaiserl. Hofe, Chalcid. Tim. 17 A. Sidon. epist. 9, 13, 4. Corp. inscr. Lat. 6, 8859. Cod. Iust. 12, 60, 16 (im Plur.): inv. Caesaris, Mart. 9, 91, 2.
Dominus peccatorum convivia frequentabat ut ~ores suos docendo invitaret ad epulas caelestes
ubi cum ad ministerium dedicationis aqua defuisset, et per hoc ~ori verecundia accessisset
~oris profuso favore susceptus
ab ~oribus suis Lundoniensibus susceptus
istud invitatorium [sc. ] non auditur in choro Christi ‥, sed qualiter isti ~ores se expediunt, satis declaratur Matth. xxii, ubi habetur de homine rege qui ‥ misit servos suos dicere invitatis “omnia sunt parata”Psalm. xciv
Britones ‥ Anglis famulabantur. hoc illi suis ~ibus offitii impenderant ut, occasionibus aucupatis, quos tutari venerant ‥ in confragosa ‥ loca immitterent
invītātŏr, ōris, m. , ¶ 1 serviteur chargé de faire les invitations : Mart. 9, 91, 2 ; Cod. Just. 12, 60, 10 ¶ 2 qui invite : alicujus rei Tert. Marc. 4, 25, à qqch.
- 1. (Mart.) bediende die de uitnodigingen voor diners bezorgde;
- 2. (eccl.) iem. die uitnodigt.
Rivallon ComesPoucaer testis. Biscan Invitator Nominoe. Juduoret Invitator.
vocatoretiam dictus. Occurrit apud Gruter. et D. de Montefalc. in Diar. Ital. pag. 359. ex antiqua inscriptione. Vide Pignor. de Servis pag. 111. et seq. edit. ann. 1674. et Diction. Trevolt. voce
Invitateur.