invocatus
invocatus2, uncalled, without a summons
invŏcātus, a, um, Part., from invoco.
invŏcātus, a, um, adj. [2. in-voco].
- Uncalled (class.): imagines rerum, Cic. N. D. 1, 38, 108: ego ad subsellia rei occurro, id. Fam. 8, 8, 1.—
- II Uninvited: invocatus soleo esse in convivio, Plaut. Capt. 1, 1, 2 (70): ut mihi ... invocato sit locus semper, Ter. Eun. 1058: cotidie sic ei cena coquebatur, ut quos invocatos vidisset in foro, omnes devocaret, Nep. Cim. 4, 3; Vitr. 6, 8.
in-vŏcātus, ūs, m. (only in abl. sing.),
- a non-summoning: si injussu atque invocatu meo (verba) venerint, without my summons, Fronto ad Verum, ep. 1.
1. invocātus, a, um (in u. voco), I) ungerufen, Cic. u. Cael. in Cic. ep. – im Doppelsinn mit invocatus = angerufen, Plaut. capt. 70. – II) insbes., uneingeladen, Ter. u. Nep.
2. invocātus, a, um, Partic. v. invoco, w. s.
3. invocātus, Abl. ū, n. (in u. voco), das Nichteinladen, si ultro, si iniussu atque invocatu meo (ohne meinen Befehl u. ohne meine Aufforderung) venerint, Fronto epist. ad Ver. 1. p. 114, 26 N.
1 invŏcātus, a, um, part. de invoco.
2 invŏcātus, (14) a, um (in priv.), ¶ 1 non appelé : Cic. Nat. 1, 108 ¶ 2 non invité : Pl. Capt. 70 ; Ter. Eun. 1059 ; Nep. Cim. 4, 3.
3 invŏcātŭs, abl. ū, m. , invocatu meo Fronto Ep. ad L. Ver. 1, sans que je [les] aie appelés.
invocātus (1)
- P. of invoco.
in-vocātus (2) adj.,
- uncalled, without a summons: ad dormientem veniunt (imagines) invocatae.—Uninvited, without an invitation: ut mihi . . . invocato sit locus, T.: ut quos invocatos vidisset in foro, omnes devocaret, N.