invocatio
invŏcātĭo, ōnis, f. [invoco],
- an invoking, invocation (post-Aug.): deorum, Quint. 6, 1, 33: dearum, id. 6, 1, 48.—Absol., Quint. 9, 2, 104; 11, 3, 115; Macr. S. 1, 16.
invocātio, ōnis, f. (invoco), die Anrufung, deorum, dearum, Quint. u.a.: sive in invocationem aliquam sive ad invidiosam implorationem convertimur, Quint.: Plur., Paul. ex Fest. 107, 17: invocationes divinae, Isid. orig. 17, 8, 1.
per ~onem nominis tui, Domine
tres homines ‥ cum ~one Sanctae Trinitatis baptizavit
trium, id est Patris et Filii et Spiritus Sancti, et nominationes et operationes et ~ones et preconia tam in lege quam in prophetis multipliciter inserta video
faciunt ‥ ~ones ad Deum vivum et verum
nec ‥ signa virtutum ac sanitatum, quae per illum viventem Dominus hominibus donabat, per ~onem intercessionis ipsius ubique candescere praesentem ad usque diem cessaverunt
ad solam sancti illius ~onem
orbatis lumine lumen ad ejus [sc. Ecgwini ] nominis ~onem restituebatur
ad ~onem sui nominis revixerunt
de sanctorum veneratione et ~one
una cum ~one brachii secularis
cum ~one brachii secularis
invŏcātĭō, ōnis, f. (invoco), action dʼinvoquer, invocation : Quint. 6, 1, 33 ; 9, 2, 104 ; 11, 3, 115.
Invocation; unde
Invocateur, Magus, incantator. Annal. Victor. Mss. ad ann. 1308 :
Guichardus episcopus Trecensis primum in abbatia ejusdem urbis de ordine sancti Benedicti monachus et post abbas, postea factus præsul, pro eo quod dominus Ludovicus rex Navarræ ob suspicionem exortam et inquisitionem postmodum rite factam, invenerat eum, ut dicebatur, suspectum de obitu matris suæ, quæ dicebatur veneficiis vel Invocatione deffuncta.Lit. remiss. ann. 1469. in Reg. 196. Chartoph. reg. ch. 92 :
Icellui Betuys estoit tenu et réputé estre Invocateur et sorcier et de faire mourir par venin et Invocation.
Donamus donum in Corbicke civitate absolutam et exemtam ab omni onere quarumlibet arrestationum, exactionum, vigiliarum, insecutionum, ad pulsum campanæ vel ad Invocationem Armorum, etc.