invite

invītē, adv., v. invitus fin.

invītē, Adv. (invitus), ungern, wider Willen, invite loquere, gnate, Sen. Oedip. 1034 (1010): invite cepi Capuam, Cic. ad Att. 8, 3, 4: ficte referas gratiam invite danti, Varro sent. 12 Riese: Compar., quem (Crassum) ego paulo sciebam vel pudentius vel invitius ad hoc genus sermonis accedere, Cic. de or. 2, 364.

invite [CL] , unwillingly, against one’s own will or that of another. ad cujus [Christi] impetum voluntarius et invitus, sed voluntarie reddor invitus et ~e voluntarius J. Godard Ep. 220; 1283 dicit quod uxor ipsius H. fuit et quod voluntatem ipsius H. coacta fuit et ~e facere tanquam ejus uxor Gaol Del. 35 B m. 33d.; equi ~e ceperunt intrare fretum (Maedoc 21) VSH II 148; 1340 citacio facta illi qui recessit et asportavit bona alicujus ~e FormOx 133; traditores contra regem suum quem secum ~e duxit Plusc. X 27; ~issime Whittington Vulg. 87 (v. 1 filia 7b).

invītē (16) (invitus), non volontiers, malgré soi : Cic. Att. 8, 3, 4 ; Sen. Œd. 1034 || -tius Cic. de Or. 2, 364.

invite . adv. c. s.
莫奈何。强然。

Suggest a Translation
See an image

invite adv.

• with comp, against one's will, unwillingly: cepi Capuam: invitius accedere.