irruptus
irruptus2, unbroken, unsevered
irruptus, ūs, m. [irrumpo],
- an irruption (late Lat.), Fab. Claud. Gord. Fulg. Aet. Mund. 11, p. 141.
irruptus (inr-), a, um, Part., from irrumpo.
irruptus (inr-), a, um, adj. [2. in-rumpo],
- unbroken, unsevered: copula, Hor. C. 1, 13, 18.
irruptus, a, um (in u. rumpo), unzerrissen, unzertrennlich, Hor. carm. 1, 13, 18.
1 irruptus (inr-), a, um, part. de irrumpo.
2 irruptus (16) (inr-), a, um, non rompu, indissoluble : Hor. O. 1, 13, 18.
inruptus (irr-) (1)
- P. of irrumpo.
in-ruptus (irr-) (2) adj.,
- unbroken, unsevered: copula, H.