irruere

irruere [CL] 1 to rush (toward or into): a (person or place); b (condition). a cum ‥ tumultus inruentium turbarum non facile ferret Bede HE III 19 p. 167; ~unt alii in ecclesiam, alii non valentes ingredi propter condensum populum V. Edm. Rich P 1818A; doloris gladius pertransit animum / et meror irruit in cordis intimum Walt. Wimb. Carm. 264; turbis ~entibus ad Jesum Eul. Hist. I 75. b quorum [sc. doctissimorum] ‥ multos sacerdotio ~entes Gildas EB 66. 2 to rush (forward with hostile intent). b to charge, attack (trans., also absol.). persecutores ~unt et comprehendunt, gaudentes sicut exultant victores capta preda Gosc. Transl. Mild. 23; ~ens cum suis in Roberti consodales G. Steph. 51; cum grandi exercitu conveniunt ut in terram nostram ‥ ~ant Ord. Vit. VIII 11 p. 330; ad litus proximum certatim ~entes Gir. EH I 3; 1280 in familiam et crucem meam [sc. archiepiscopi Ebor.] ‥ ~it violenter, ipsam crucem in partes ‥ confringendo Conc. II 43; ribaldus ‥ paravit in militem ~isse Wals. HA I 464. b vidit ‥ draconem ursum sepius ~entem G. Mon. X 2; a vultu tremo pavidus irruentis / qui ad rapiendum se semper extendit J. Howd. Cant. 351. 3 (of natural force) to rush down, fall (upon); b (of emotion). quis usquam ~ente incendio domum suam, eo presente ea indefensa, longe peregrinatur ad extinguendum alienum incendium? R. Niger Mil. III 82; aer tonat, terra nutat, desuper crebro ~unt tempestates, fulgura choruscant Hist. Arthuri 90; s1271 ventus ‥ super ecclesiam ‥ ~it (v. campanarium a); nimis splendor ~it super imperatorem Ann. Exon. 5. b timor ingens ~it in Lollardos Strecche Hen. V 148. 4 to ruin, destroy. petens posset interim decedere, et sic breve et processus ~entur de toto Hengham Magna 11.

irruere

Saved

Recent