About

Menu

iugulo

iugulo, to cut the throat, kill, slay, murder

Frieze-Dennison Vergil

iugulō, āvī, ātus, 1, a.: to cut the throat; slay, slaughter, 11.199; immolate, 12.214. (iugulum)

Could not find iugulem in Logeion dictionaries.

iugulem Verb: present active subjunctive 1st singular of iugulo

See iugulem in Morpho

jŭgŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [jugulum], to cut the throat, to kill, slay, murder (class.).
  • I Lit.: cum jugulatur sus, Cic. Tusc. 5, 40, 116: cives optimos jugulari jussit, id. Phil. 3, 2, 4: se alicui tradere jugulandum, id. Mil. 11, 31: hominem crudeliter, Cels. 1 praef. § 70: qui unum hominem jugulat, Lact. 1, 18, 10.—Com. of hunger: ita mi auctores fuere, ut egomet me hodie jugularem fame, Plaut. Stich. 4, 2, 3 (581).—Also of diseases: quartana neminem jugulat, Cels. 3, 15: id genus acutum est, et celeriter jugulat, id. 3, 20, 3.—In a pun: cur non Hunc Regem jugulas? Hor. S. 1, 7, 35.—Pregn.: tum rite sacratas in flammam jugulant pecudes, slaughter and throw, Verg. A. 12, 214. —
  • II Trop., to confute, convict, silence: aliquem factis decretisque, Cic. Verr. 2, 2, 26, § 64: jugulari sua confessione, id. ib. 2, 5, 64, § 166: jugulari suo gladio, suoque telo, to be beaten with one's own weapons, foiled with one's own devices, Ter. Ad. 958: gladio plumbeo, i.e. to overcome without difficulty, Cic. Att. 1, 16, 2: Falernum, to adulterate, spoil, Mart. 1, 19, 5: curas, to drive away, banish, id. 8, 51, 26.

Saved

Recent