mansues
mansŭēs, ŭis, and ētis, adj. [manussuesco],
- tamed, tame (ante- and post-class. for mansuetus, v. mansuesco fin.): mansues pro mansueto, dixit Cato in epistola ad filium, Cato ap. Fest. p. 154 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 152, 125 Müll.: leonem facere mansuem, Varr. ap. Non. 483, 9 sq.: mitis et mansues, Gell. 5, 14, 21: scio ferocissimos equos atque truces mansuetos et mansues factos, Ap. Met. 7, 23, 10; ursa mansues, id. ib. 11, 8, 14.—
- II Trop., mild, soft, gentle: nunc si me matrem mansues misericordia capsit, Att. ap. Non. 483, 11 (Trag. Rel. v. 453 Rib.): reddam ego te ex fera fame mansuetem, Plaut. As. 1, 2, 19 (145); cf. Plin. 8, 9, 9, § 27: nequeone ego ted interdictis facere mansuetem meis? Plaut. As. 3, 1, 1 (504) Ussing.
mānsuēs, is u. ētis (manus u. suesco), an die Hand gewöhnt, zahm, Nom., Acc. tr. 453. Cato fr. inc. bei Fest p. 154 (a), 16 (vgl. Paul. ex Fest. 152, 9): mitis et mansues, Gell. 5, 14, 21: Akk. Sing. mansuem, Varro sat. Men. 364. Apul. met. 11, 8: Akk. Plur. mansues, Apul. met. 7, 23: Akk. Sing. mansuetem, Plaut. asin. 145.
mānsuēs, (14) suētis et suis, adj. [arch.] = mansuetus : Acc. , Cat. d. P. Fest. 154 ; Gell. 5, 14, 21 || acc. sing. et pl. mānsuem, mānsuēs Varro Men. 364 ; Apul. M. 11, 8 ; 7, 23 || acc. mānsuētem Pl. As. 145.
- 1. tam;
- 2. mild, zacht.