mansorius
mansōrĭus, a, um, adj. [mansor],
- abiding, permanent (opp. transitorius): non quasi mansoria dilectio atque delectatio, sed transitoria potius, ut viae, Aug. Doctr. Chr. 1, 35, 39.
mānsōrius, a, um (maneo), verweilend (Ggstz. transitorius), non quasi mansoria dilectio atque delectatio, sed transitoria potius, tamquam viae, Augustin. de doctr. Chr. 1, 35. no. 39.
in loco ‥ tabernacula ~ia fecerunt
~ius Sancti Colingi dixit ad beatos hospites, salutans eos ‥(
mānsōrĭus, a, um (maneo), qui reste, permanent : Aug. Doctr. Chr. 1, 35, 39.