mansuete
mansuete, gently, mildly, calmly, quietly
mansŭētē, adv., v. mansuetus fin.
mānsuētē, Adv. (mansuetus), zahm, sanft, gelassen, ohne Murren, ferre fortunam, Cornif. rhet. 4, 65: cum aliquid clementer, mansuete, iuste, moderate, sapienter factum audimus aut legimus, Cic. Marc. 9: adeo tum imperio meliori animus mansuete oboediens erat, ut etc., Liv. 3, 29, 3. – Compar., civilius atque mansuetius versari, Apul. met 9, 39.
veniens ad Francorum regem nomine Daegberht qui eum cum honore ~issime pro meritis ejus anteactis in eum suscepit
sane, quia benignitas regie majestatis semper eos blanda rexerat et ~e tractaverat, prodiit quasi ex adipe iniquitas eorum
actus [Christe ] remittis mansuete protervus
[aves ] in domibus ~e nidificant
ad maris ‥ gurgites natabundi ‥ ~ius volitando prosiliunt
peccata sua invicem dimittendo ~e invicem corripiendo
mānsuētē, (14) doucement, avec douceur : Cic. Marc. 9 ; Liv. 3, 29, 3 || -tius Apul. M. 9, 39.
mānsuētē
adv.
- mansuetus, gently, mildly, calmly, quietly: factum: imperio oboediens, L.