mantisa
mantīsa (mantissa), ae, f. [Tuscan].
- Lit., a worthless addition, makeweight: mantisa additamentum dicitur lingua Tusca, quod ponderi adicitur, sed deterius et quod sine ullo usu est. Lucilius: mantisa obsonia vincit, Paul. ex Fest. p. 132, 11 Müll.—
- II Transf., gain, Petr. 65, 10 fin.
mantīsa (mantissa), ae, f., die Zugabe, Lucil. 1208; vgl. Paul. ex Fest. 132, 11. – übtr. = Gewinn, magnam mantissam habere, ein hübsches Profitchen (Geschäft) machen, Petron. 65, 10.
mantīsa ou mantissa, æ, f. , surplus du poids, le par-dessus : Lucil. d. P. Fest. 132, 11 || gain, profit : Petr. 65, 10.