mantus
2. mantus, s. mantum.
audistis enim quomodo de collo sanctissimi viri infelix ille ~um daemone plenus extraxit
quia capitium ~i ‥ non poterat invenire
ut ‥ ~us ‥ appensus ei ‥ videretur(
spinosam dicit cathedram Romani pontificis ~um acutissimis usquequaque consertim aculeis
extraxit de sub ~o suo quandam cedulam
cunctis papatum superesse notat bene mantum
mitram reicit mantumque reliquit
~us, A.a metayn
Item dedit et legavit magistro Johanni Vetulæ, olim ballivo suo Remensi, suam tunicam, Gallice Cote à armer, ferratam argento, bassinetum suum, meliorem Mantum, Gallice Camail, et meliorem suam tunicam ferream.Vide Camelaucum.