Logeion | manua

mănŭa, ae, f. [manus],

a handful: manuae feni, Schol. Juv. 8, 154: manua, δράγμα, Gloss.

manua, ae, f. (manus), eine Handvoll, ein Bündelchen, manuae feni, Schol. Iuven. 8, 154: et olivi seris manuam (δράγμα), Interpret. deuter. 24, 19 (Augustin. op. 6. p. 187 ed. Bened.); vgl. Gloss. III, 455, 56 ›manua, δράγμα‹; Gloss. II, 268, 34 ›manua, δέσμη‹; Gloss. V, 507, 17 ›manua, manipulus‹.

manua v. malva

mănŭa, æ, f. , poignée : Schol. Juv. 8, 154.

, , Manipulus, fascis : Italis, Manata. Gloss. vetus : Mannua, δράγμα, al. δράγμη. Gloss. Græc. Latin. : Δράγμα, Manipulum, Manua, Dragma. Græci δράγματα, vocant δεσμὰς, καὶ ὅπερ ἠ χεὶρ δράξηται. Idem Gloss. Græco-Lat. : Δέσμη. Marina, fascis : leg. Manua. Glossæ Isid. Mannua, manipuli. Gloss. Lat. Gall. : Manipulus : Mannée, ou poignée de bled. Manua fœni, apud veterem Interpret. Juvenal. Sat. 8. v. 152. sic enim legendum pro manna. Anbene, vide supra in Manna 3. Spartum in acervo Manuatum, apud Plinium. Idem Manuales fasces dixit de lino. Charta ann. 1195. apud Ughell. tom. 7. pag. 1321 : Octo salmas vini, et duas Manuas lini, etc. Perperam editum mannas, ut et in Excerptis ex vet. Lexico pag. 252. Recentiores Græci μανούθιον videntur appellasse, quod Latini Manuam. Passio SS. XX. Martyrum Lauræ S. Sabæ n. 25 : Θάμνους γὰρ τὰ λεγόμενα μανούθια εὑρίσκοντες, (εἰώθασι γὰρ οἱ πατέρες αὐτὰ συνεισάγειν καὶ ἀποτίθεσθαι) ἐτοὶμως λοιπὸν δι᾽ αὐτῶν τὰ οἰκήματα ἐνεπώριζον. Occurrit etiam in Vita S. Euthymii n. 138.