meus

mĕus, a, um (voc. meus for mi: proice tela manu, sanguis meus, Verg. A. 6, 835: Lolli meus, Sid. Ep. 1, 9; and: domine meus, id. ib. 4, 10; gen. plur meūm for meorum: pietas majorum meūm, Plaut. Cas. 2, 6, 66 (418): meapte, Ter. Heaut. 686: meopte, Plaut. Most. 1, 2, 77 (160): meāmet, id. Poen. 1, 3, 37 (446); Sall. J. 85, 24; archaic form MIVS: MIEIS MORIBVS, Monum. Scip. in Inscr. Orell. 554; and mis = meis: ingens cura'st mis concordibus aequiperare, Enn. ap. Prisc. p. 955 P.; cf. Vahl. Enn. Ann. v. 131, p. 21), pron. possess. [me],

• my, mine, belonging to me, my own: haec ero dicam meo, Plaut. Am. 1, 1, 304 (456): carnifex, Ter. And. 651: discriptio, made by me, Cic. Sen. 17, 59: crimen, against me, what I am blamed for, Ap. Apol. 10 init. p. 279: non mea est simulatio, is not my way, Ter. Heaut. 782: tempestate meā, in my day, Juv. 4, 140: meus sum, I am myself, in my right senses: pavidum gelidumque trementi Corpore, vixque meum firmat deus, Ov. M. 3, 689: quod quidem ego facerem, nisi plane esse vellem meus, quite independent, Cic. Leg. 2, 7, 17: vindicta postquam meus a praetore recessi, my own master, free, Pers. 5, 88: meus est, he is mine, I have him, have caught him, he is in my power: meus hic est: hamum vorat, Plaut. Curc. 3, 61 (431): meus illic homost, id. Mil. 2, 3, 63 (334); id. Ps. 1, 3, 147 (376); id. Bacch. 1, 1, 70 (104): hic homo meus est, id. Ps. 4, 7, 21 (1123): vicimus: en! meus est, exclamat Nāis, Ov. M. 4, 356: meus, my, my own, my dear, my beloved: Nero meus mirificas apud me tibi gratias agit, Cic. Fam. 13, 64, 1: civis, my fellow-citizen, Juv. 12, 121.—With apposite gen.: cui nomen meum absentis honori fuisset, Cic. Planc. 10, 26: quod meum factum dictumve consulis gravius quam tribuni audistis? Liv. 7, 40, 9. ut mea defunctae molliter ossa cubent, Ov. Am. 1, 8, 108.—Absol.: mĕi, ōrum, m., my friends or relatives, my adherents, my followers: ego meorum solus sum meus, Ter. Phorm. 587: flamma extrema meorum, Verg. A. 2, 431: meus homo, or simply meus, i. e. this silly fellow of mine: homo meus se in pulpito Totum prosternit, Phaedr. 5, 7, 32: at legatus meus ad emendum modo proficiscitur, Auct. Decl. Quint. 12, 18: stupor, this blockhead of mine, Cat. 17, 21: mea and mea tu, my love, my darling: mea Pythias, Ter. Eun. 656: mea tu, id. Ad. 289: o mea, Ov. M. 14, 761.—Voc.: mi, my dear! my beloved! o mi Aeschine, o mi germane! Ter. Ad. 268.—With the fem.: mi soror, Ap. Met. 5, 16, 7; 4, 27, 17; 8, 8, 18; mi domina, Hier. Ep. 22, 1: mi catella, id. ib. 2: mi virgo, id. ib. 17.—In plur.: mi homines, mi spectatores, dear people, good spectators, Plaut. Cist. 4, 2, 8 (678).—Neutr. absol.: mĕum, i, n., mine: quod subrupuisti meum, my property, i.e. my daughter, Plaut. Aul. 4, 10, 29 (759); cf. meam, id. ib. v. 14 (744); 26 (756): meum est, it is my affair, my concern, my duty, my custom: non est mentiri meum, Ter. Heaut. 549: puto esse meum, quid sentiam, exponere, Cic. Fam. 6, 5.—
• • • 2 Plur.: fundite quae mea sunt, cuncta, Juv. 12, 37.

meus, a, um, Vokat. Sing. Maskul. mī (vom Pronominalstamme me; vgl. ἐμός), Pron. poss., mein, mir gehörig, mir eigen, I) adi.: 1) subjektiv: a) übh.: meus gnatus, Ter.: meum dictum consulis, Liv.: mei sunt ordines, mea est descriptio, mein Werk sind usw., Cic.: simulatio non est mea, ist nicht meine Sache, liegt nicht in meinem Charakter, Ter.: non est meum od. non istuc meum est, ist nicht meine Art, Plaut. – dah. meum est m. Infin., es ist meine Sache od. Art, non est mentiri meum, Ter.: non est meum (es würde sich schlecht für mich schicken), committere, ut etc., Cic.; od. es ist meine Pflicht, kommt mir zu, meum fuit cum causa accedere ad accusandum, Cic.: puto esse meum quid sentiam exponere, Cic. – meum est m. folg. quod (daß), es ist mein Werk, Ov. met. 13, 173 u. 237. – meus illic homo est, den hab ich, Plaut. (s. Brix u. Lorenz Plaut. mil. 334): u. so meus hic est, hamum vorat, Plaut.: u. so en meus est, Ov. – ego meorum solus sum meus, ich selbst bin bloß mein eigen von allem meinem Eigentum, Ter. – vix (me) meum (kaum bei Sinnen) firmat deus, Ov. – postquam meus (als mein eigener Herr) a praetore recessi, Pers. – nisi plane esse vellem meus, wenn ich nicht ganz mein eigen (= ganz selbständig, ganz Original) sein wollte, Cic. – Nero meus, mein (= mein Freund) N., Cic. – homo meus, mein (unser) Mann, mein guter Mann (von dem eben die Rede ist), Petron. u. Phaedr.: ebenso interpres meus, Petron.: iste meus stupor, mein Dämling, Catull.; vgl. die Auslgg. zu Phaedr. 5, 7, 32. – in der Anrede, mi homo, mein Lieber, Plaut.: mi Attice, Cic.: mi frater, Cic.: mea Pythias, meine (liebe) P., Ter.: mea tu, meine Liebe, Ter. – b) insbes., mir gewogen, quis homo sit magis meus quam tu es? Plaut. mil. 615. – 2) objektiv = gegen mich, iniuria mea, Sall.: crimina mea, Liv. – II) subst.: a) mea, ae, f., meine Liebe, Komik. (s. Lorenz Plaut. most. 333): o mea, Ov. met. 14, 761. – aber Plur., pars mearum, meiner Verehrerinnen, Ov. met. 9, 696. – b) meum, ī, n., das Meinige, meum mihi reddatur, Ter.: potat de meo, Ter.: an, cui de meo sestertium sedecies contuli, huic quadringentorum milium paulo amplius de adventicio denegem? Plin. ep.: bildl., haruspicum sunt verba haec omnia; nihil addo de meo, Cic. – u. Plur. mea, ōrum, n., das Meinige, meine Habe, omnia mea mecum porto, Cic.: bildl., mea ne finxisse minora putarer, meinen Einfluß bei dir, Hor. – c) meī, ōrum, m., die Meinigen = meine Angehörigen, Cic. u. Ov.; u. = meine Gefährten, Ov.; u. = meine Leute (Sklaven), Plin. ep. – ➳ α) Nbf. mius (s. Diom. 331, 13), zB. ex ministerio mio, Corp. inscr. Lat. 10, 7457, 11: u. so mieis (= miis) moribus, Corp. inscr. Lat. 1, 38: zsgz. mis, Plaut. trin. 822 (dazu Brix): dav. regelm. Vokat. mi, zB. mi homo, Plaut.: mi Attice, Cic. (s. oben): auch bei fem., mi soror, mi coniunx, Apul.: mater mi, Iul. Val.: u. beim Plur., mi homines, Plaut.: o mi hospites, Petron.: vgl. Haupt opusc. 3, 450 sq.: Vokat. mei senex, Plaut. merc. 525 G. – Vokat. aber auch meus, bei Dichtern, zB. meus ocellus, Plaut. Poen. 366 u. sanguis meus, Verg. Aen. 6, 835: u. bei Spät., zB. Solli meus, Sidon. epist. 1, 9, 6: domine meus, ibid. 4, 10, 1. – β) Genet. Plur. zsgz. maiorum meûm, Plaut. Pers. 391 u.a. – γ) verstärkt durch die Suffixe pte u. met, wie mēpte, meōpte, meāpte, Komik. (s. Brix Plaut. capt. 368), meamet, Plaut. u. Sall. – Vgl. übh. Georges Lexik. der lat. Wortf. S. 423 u. 424.

meus [CL; voc. sg. m. or f. mi] 1 owned, used, governed, or sim, by me, my: a (of body or part of it); b (of artefact); c (of name); d (of kingdom or province); e (of abstr.); f (sb. n. pl.) my things or possessions. a namque meum jugiter conservat corpus in aevum Aldh. VirgV 1726; ut de opere manuum mearum vivere queam Bede HE IV 26 p. 271.  b c1130 xv solidos qui mei esse solebant ‥ de magno altari Ch. Westm. 244.  c ego ipse dum Israel nomen meum Comm. Cant. I 211.  d habeo fratrem ‥ presbyterum in mea provincia Bede HE IV 20 p. 250; jura et consuetudines in omni regno meo W. Malm. GR II 185.  e 822 aliquam partem terre juris meg [sic] CS 370; 823 pro remedio anime maee [sic] CS 373.  f ut omnia mea mihi reddat W. Malm. GP III 105. 2 (of person) related or dear to me, who is under my authority, influence, or sim. b (sb. m. pl.) my people, persons related to me, under my authority, or sim. 671 salutate in Christo omnem sodalium meorum catervam Aldh. Ep. 1 p. 478; 686 fili mi dilectissime (Lit. Archiepiscopi) CS 68; o mi puer Felix Guthl. 49 p. 148; tu es antistes meus amatus Bede HE V 6 p. 291; terram quam pridem tenuit pater, hanc sibi reddam, / ut meus ante fuit, si meus esse velit G. Amiens Hast. 246; filia mi, remane hic mecum Gosc. Wulfh. 7; ne fle, meus fili, nam et tu rex eris Knighton I 113.  b haec in Scripturam Sanctam meae meorumque necessitati ex opusculis venerabilium patrum breviter adnotare ‥ curavi Bede HE V 24 p. 357; pacem et securitatem servabo tam per me quam per meos W. Malm. GR V 422; c1125 non a meis sed a judicibus abbatis Cart. Chester 6 p. 49; 1201 prohibeo ‥ ne aliquis meorum ‥ dictos monachos super his disturbare ‥ presumat Ch. Chester 332. 3 performed, experienced, or sim, by me. cuncta piaclorum solvantur gesta meorum Aldh. VirgV 2822; de casu et interitu meo dolebat Bede HE V 6 p. 290; 861 qui hanc meam donationem ‥ infringere ‥ retemptaverit CS 855; supersunt propterea plura meum, monachi Malmesbiriensis, expectantia offitium W. Malm. GP V 186 p. 331. 4 characteristic or typical of me. p675 pro quibus causis mea mediocritas scripta direxerit Aldh. Ep. 4 p. 481. 5 appropriate for me, (meum est w. inf.) it is my task or sim. (to). illo vos non absolvo, nec meum est vobis laxare Hugeb. Wynn. 9; qualicumque modo illud suscipiat ipse videat, quoniam quidem non est meum judicare, sed ejus imperio, si injustum non fuerit, obtemperare, dicente Domino ‥ Alex. Cant. Dicta 14 p. 163.

mĕus, (4) a, um (me), mien, qui est à moi, qui mʼappartient, qui me regarde, qui me concerne ; [emplois et tours part.] : ¶ 1 nomen meum absentis Cic. Planc. 26, mon nom, de moi absent ; meum factum dictumve consulis Liv. 7, 40, 9, ce que jʼai fait ou dit comme consul ¶ 2 meum est avec inf., il mʼappartient de, cʼest mon devoir de, ou mon droit de || non est meum [avec inf.] Ter. Haut. 549, ce nʼest pas ma manière de, dans mon caractère de ; cf. non meast simulatio Ter. Haut. 782, la feinte nʼest pas mon fait ¶ 3 nisi plane esse vellem meus Cic. Leg. 2, 17, si je ne voulais être absolument moi-même [garder ma personnalité, mon originalité] ¶ 4 meus est, il est à moi, je le tiens, il est pris : Pl. Mil. 334, etc. ¶ 5 Nero meus tibi gratia egit Cic. Fam. 13, 64, 1, mon cher Néron, mon ami Néron, tʼa remercié ; sollicitat me tua, mi Tiro, valetudo Cic. Fam. 16, 20, je suis inquiet, mon cher Tiron, pour ta santé ; obsecro, mea Pythias Ter. Eun. 657, de grâce, ma chère Pythias ; mea tu Ter. Ad. 289, ô ma chère ; mi homines Pl. Cist. 678, hé, braves gens ! ¶ 6 n. pris subst^t , meum, mon bien ; mea, mes biens : omnia mecum porto mea Cic. Par. 8, je porte tous mes biens avec moi || m. mei, ōrum, les miens, mes parents, mes amis : Cic. Fam. 7, 3, 3 ; Quir. 18 ; etc.

➳ arch. mius, etc., cf. Diom. 331, 13 ; mieis = miis CIL 1, 15 ; mis Pl. Trin. 822 || voc. meus, au lieu de mi : Sid. Ep. 1, 9 || gén. pl. meum Pl. Pers. 390, etc.

meus , a, um. pron. voc. o mi vel meus.
我者。歸我。吾所有。吾友。— carnifex 苦難我者。— sum 吾自主。我作主。Meum est 係吾分内之事。Meopte, meapte pro Meo ipso, mea ipsa.

Suggest a Translation
See an image

meus pronpossess.

• me, of me, my, mine, belonging to me, my own: carnufex, T.: discriptio, made by me: iniuria, done to me, S.: non mea est simulatio, not my way, T.: Tempestate meā, in my day, Iu.: (me) vixque meum firmat deus, hardly myself, O.: facerem, nisi plane esse vellem meus, quite independent: Vicimus, et meus est, O.: Nero meus, dear: homo meus, i. e. the fellow I speak of, Ph.: mea tu, my darling, T.: o mi Aeschine, o mi germane!my dear! my beloved!T.—Plurm. as subst, my friends, my relatives, my adherents, my followers: ego meorum solus sum meus, T.— With gen.in apposition: nomen meum absentis: cum mea nemo Scripta legat timentis, etc., H.— As substn., mine: quid vobis istic negoti in meo est?on my land: non est mentiri meum, my custom, T.: puto esse meum, quid sentiam, exponere, my duty: Non est meum Decurrere, etc., my way, H.: aut quicquam mihi dulce meorum Te sine erit?V.—For meā with interest, refert, see intersum, refert.