mundator
mundātor, ōris, m. [mundo],
- a cleanser (post-class.): cloacarum, Firm. Math. 8, 19 fin.
mundātor, ōris, m. (mundo), der Reiniger, latrinarum cloacarumque, Firm. math. 8, 19 extr.: außerdem (bes. v. Christus) Augustin. serm. 176, 1; enarr. in psalm. 88. serm. 2. § 11 u.a.
Deum indultorem criminum, Deum sordium ~orem
numquid putas ‥ aliquando non tedere medicum egroti sui ‥ et ~orem inquinati sui
quis ‥ non diligat ~orem, defensorem, illuminatorem suum?
~ores refectorii ‥ habebunt duos panes
mundātŏr, ōris, m. (mundo), celui qui nettoie, cureur : Firm. Math. 8, 19 || [fig.] purificateur : Aug. Serm. 176, 1.