mundatorius
mundātōrĭus, a, um, adj. [mundator],
- of or belonging to cleansing, mundatory: medicamentum, Plin. Val. 2, 25.
mundātōrius, a, um (mundo), zur Reinigung dienend, medicamentum, Plin. Val. 2, 25: instrumenta, Augustin. serm. 164, 8.
et nos mundi simus ac ~iis Scripturarum fluentis seduli adsidere curemus
mundātōrĭus, a, um (mundo), qui purifie, purgatif : Plin. Val. 2, 25 ; Aug. Serm. 164, 8.
Si in immunitate monasterii de Glonna reus repertus fuerit vel dictus, a nemine distringatur, nisi a loci Mundatorio, nisi forte exinde ipsius latronis fuerit ejectio.Nec cuiquam mirum esse debet quod
Advocatusjudicis partes hic agat, eos quippe jus dixisse, intra jurisdictionem ecclesiarum, quarum
Advocatierant, certum est. Vide Advocati.