obbrutesco
ob-brūtesco, tŭi, 3,
- v. inch. n., to become brutish, stupid (ante- and post-class.): obbrutuit, obstupuit, a bruto, quod antiqui pro gravi, interdum pro stupido dixerunt. Afranius: non possum verbum facere, obbrutui, Paul. ex Fest. p. 187 Müll.: anima contracta suis e partibus obbrutescat, Lucr. 3, 545 (also ap. Non. 77, 32): claude meatus Obbrutescentis capitis, Prud. Hamart. 652.
ob-brūtēsco, tuī, ere, verstandlos werden, den Verstand verlieren, Lucr. 3, 543. Prud. ham. 651: Perf. bei Afran. com. 418 u. Paul. ex Fest. 187, 2.
obbrūtēscō, (16) tŭī, ĕre, intr., sʼengourdir : Lucr. 3, 543 ; obbrutui Afran. d. P. Fest. 187, je suis tout interdit.