obba
- a beaker, noggin; a decanter: obba poculi genus, quod nunc ubba dicitur. Varro: obbas et Cumanos calices, Non. 146, 8 sq.; cf.: obba poculi genus vel ligneum vel ex sparto. Varro (here follows the passage just cited): idem Epistola ad Marullium: utrum meridie an vesperi libentius ad obbam accedas, Non. 545, 2 sq.; Pers. 5, 148; Tert. Apol. 13. (But in Plin. 18, 7, 10, § 53, the correct read. is phoba, v. Sillig. ad h. l.)
nimpha, limpha, ~a, offa
caupus vel ~a,cuppe
fidelia, ~a, lechitus, omnia ista dicuntur pro parvis vasculis
puteus inferni a sono suo dicitur Tartara. similiter ~a monachorum. item clangor tubarum et tinnitus eris
hac mensura bis in die ~e monachorum implebantur, sc. ad prandium et ad cenam
aurifaber ‥ item faciat calices, platenas, obas, justas ‥(
~a,juste(
de j pari ~arum,vizpotelers
~a, genus est calicis, A.a juyste
sol’ pro ij ~is de corio empt’ pro cerevisia imponenda continent’ duas lagenas
solutum pro una ~a empta hoc anno pro cenapio
in die ‥ anniversaria uniuscujusque monachi ‥ percipiet elemosinarius panem et ~am pro anima defuncti pauperibus erogandas
Oba, genus calicis, Ugutioni et Joanni de Janua :
Glossæ MSS. :Urceus, urceolus, est urna, vel amphora, testa, Obba , vel œnophorum, simul orca, fidelia vasa.
Parili conversione pepigerat, ut apposita cuique vini, sicut mos est, personaliter Obba, uterque quotidie utriuslibet mensura contentus esset.Domnizo lib. 1. de Vita Mathildis cap. 10 :
Monasticum Angl. tom. 1. pag. 104 :Obbas et lances ad mensam fert equus.
Hac vero mensura bis in die Obbæ Monachorum implebantur, scilicet ad prandium et ad cœnam.
Et per unum annum ad mensam cum ceteris Fratribus librapanis et Obba vini pauperi tribuatur.
OBBAa bowl either of wood or earthenware, apparently broad at the bottom and narrowing towards the top, used for holding wine, but a cheap ware for common wine (Pers. 5.148). It is said by Gellius (Gell. 16.7) to be a provincialism used by Laberius. From Tertullian, Apol. 13, it appears that it was used also at funeral rites. The shape cannot be regarded as certain. Tertullian need not be speaking precisely of the shape when he says, Quid differt a simpulo obba? There is no clear proof for Rich's theory, that it was pointed at the bottom, and in fact Persius's epithet sessilis, i.e. squat or dumpy with a firm base, rather makes against it: if the reading obbatae cassides, in Apul. Met. 10.234, is correct, we are none the wiser, since we cannot determine the shape of this particular cassis except by deciding that of the obba. (Marquardt, Privatleben, p. 654; Jahn, ad Pers. l. c.)
[G.E.M](ἄμβιξ). A drinking-cup made of earthenware or wood (Pers.v. 148; Varro ap. Non. p. 545 Müll.), and of uncertain shape. The epithet sessilis applied to it by Persius (Conington's “squab noggin”) suggests a vessel with a broad bottom.