obaudio
ŏb-audĭo, ii, 4, v. a., for oboedio,
- to obey (post-class.); constr. with dat. or absol.
- α With dat.: alicui, Ap. Met. 3, 15, 19.—
- β Absol.: Adam non obaudiit, Tert. adv. Marc. 2, 2.—With acc.: obaudite me, Vulg. Eccles. 39, 17.
- —Hence, ŏbaudĭens, entis, P. a., obedient (eccl. Lat. for oboediens).— Comp.: quid obaudientius esse potest, quam ut, etc., Ambros. Ep. 21.
ob-audio, iī, īre, gehorchen, alci, Apul. met. 3, 15: absol., Tert. adv. Marc. 2, 2.
ŏbaudĭō, ĭī, īre, ¶ 1 intr., obéir : Apul. M. 3, 5 ; Tert. Marc. 2, 2 ¶ 2 tr., écouter : Vulg. Eccli. 39, 17.