About
Menu

obaudio

ŏb-audĭo, ii, 4, v. a., for oboedio,
  • to obey (post-class.); constr. with dat. or absol.
          • α With dat.: alicui, Ap. Met. 3, 15, 19.—
          • β Absol.: Adam non obaudiit, Tert. adv. Marc. 2, 2.—With acc.: obaudite me, Vulg. Eccles. 39, 17.
  • —Hence, ŏbaudĭens, entis, P. a., obedient (eccl. Lat. for oboediens).— Comp.: quid obaudientius esse potest, quam ut, etc., Ambros. Ep. 21.

Saved

Recent