obauditio
ŏbaudītĭo, ōnis, f. [obaudio],
- obedience: obauditio, ὑπακοή, Gloss. Philox.
obaudiant ‥ ut illa ~one, quam eis recte pro amore Divinitatis impendimus, eorum doctrinis ‥ eterne beatitudinis laetitiam adipisci mereamur cum sanctis omnibus(
quicquid mater indixerat, ~onem velut bravium in stadio occupabat
nam si iste ita vapulavit, qui ~onem quam preposito suo debebat incognite jussioni preposuit, quantam ultionem dissuasor magister commeruit?
quorum vicissitudinem conanti nichil utique subvenit preter solam devocionem voluntarie ~onis
tam in servitutis quam in ~onis sponsione fideli
injustum ‥ censeo ‥ ut ‥ his, super quibus me vestra preceptio compellit, desit ~o mea
videns alacritatem et ~onem eorum
a misherynge ‥ ~o
ŏbaudītĭō, ōnis, f. (obaudio), obéissance : Gloss. Phil.
Si nostram Obauditionem quæ durior nostris insonuit auribus, (vultis) mollescere, divinis utimini scriptis.Vide Obaudire 3.
Qui aure cordis perceperint et in ejus Obauditione usque in finem perseveraverint, etc.