obaudiens
ŏb-audĭens, P. a., v. obaudio fin.
obaudiēns, entis, PAdi. m. Compar. (obaudio), gehorsam, quid obaudientius esse potest quam ut etc., Ambros. epist. 21.
ŏbaudĭēns, entis (obaudio), obéissant ; -tior Ambr. Ep. 21.