obmeritus
ob-mĕrĭtus, a, um, Part. [ob-mereor],
- having deserved well of, Rénier, Inscr. Afr. 444 al.: parentes optime obmeritae, id. ib. 966.
ob-meritus, a, um, sich wohl verdient gemacht habend, Corp. inscr. Lat. 8, 3064: parentes optim. obmeritae (Dat.) fecerunt, ibid. 8, 3892.
obmĕrĭtus, a, um, qui a bien mérité de qqn : CIL 8, 3064.