obloquium
oblŏquĭum, ii, n. [obloquor],
- a contradiction (post-class.), Sid. Ep. 7, 9.
obloquium, iī, n. (obloquor), der Widerspruch, Cassian. inst. coen. 5, 29: Plur., Sidon. epist. 7, 9, 8. Claud. Mam. de stat. anim. 2, 9, 4.
ut fieri solet quod morbus ~ii ab uno serpat in omnes
cum ‥ eorum ~ia, honesta diu conversatione vitasset
murmurationes, ~ia, susurria
omnes ad quos ‥ pervenerunt ~ia blasphemie(
ut cessante totius orbis terrarum ~io denigratum ‥ Anglorum nomen ingenuum primevos posset honoris titulos inducere
increpans illorum ~ia, et facta sua affirmans bona
oblŏquĭum, ĭī, n. , contradiction : Cassian. Inst. 5, 29 || plur., Sid. Ep. 7, 9 ; Mamert. An. 2, 9, 4.