obluctor
obluctor, to struggle against, contend with, oppose
obluctor , ātus sum, 1, dep. n.: to strive, struggle, press against, 3.38.
ob-luctor, ātus, 1, v. dep., to strive or struggle against, to contend with, oppose a person or thing (poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.
- A With dat. of person: soli obluctandum Fabio, to contend with Fabius alone, Sil. 8, 10.—
- B With dat. of thing: genibusque adversae obluctor harenae, struggle against, Verg. A. 3, 38: fruticibus, Col. 8, 14, 8: flumini, Curt. 4, 8, 8. —
- C Absol.: obluctantia saxa Submovit nitens, Stat. S. 3, 1, 20.—
- II Trop.: ut erat animi semper obluctantis difficultatibus, Curt. 6, 6, 27: oblivioni, id. 7, 1, 9: morti, Luc. 3, 662.
ob-luctor, ātus sum, ārī, gegen etw. sich anstrengen, ankämpfen, ihm widerstreben, I) m. konkr. Objj.: a) m. persönl.: soli Fabio, Sil. 8, 10. – b) m. sächl.: genibus (mit den K.) adversae arenae, Verg.: diu flumini, Curt.: fruticibus, Colum. – c) absol.: utcumque potui obluctatus sum, Sen. rhet.: fossor obluctans, Sen.: anima obluctans, Plin. ep.: obluctantia saxa, Stat.: urbs impigre obluctata, Auct. itin. Alex. – II) übtr., m. abstr. Objj.: obluctans adhuc oblivioni, Curt.: ut erat animi semper obluctantis difficultatibus, Curt.: languor obluctatur saluti, Augustin.: qui flagitiosissimis consuetudinis vitiis oblectari magis quam obluctari student, Augustin.
obluctor, (13) ātus sum, ārī, intr., lutter contre [avec dat.] : Fabio Sil. 8, 10, lutter contre Fabius ; adversæ harenæ Virg. En. 3, 38, lutter contre le sol qui résiste, cf. Curt. 4, 8, 8 ; 6, 6, 27 ; Luc. 3, 662.
- 1. worstelen met, tegen (abs.; m. dat.) [genibus (met de knieën) adversae arenae];
- 2. (metaf.) zich verzetten tegen, weerstand bieden aan.
ob-luctor ātus, ārī, dep.,
- to struggle against, contend with, oppose: genibus adversae harenae, V.—Fig.: animus obluctans difficultatibus, Cu.