obluctatio
obluctātĭo, ōnis, f. [obluctor],
- a striving or struggling against, vehement opposition (eccl. Lat.): obluctatio virtutis, Arn. 2, 77: flammarum, Mart. Cap. 6, § 647: adversus mala, Lact. 3, 11, 11.—Plur.: quis obluctationes sensit? Ambros. Laps. Virg. 4, 12.
obluctātio, ōnis, f. (obluctor), das Entgegenstreben, Widerstreben, flammarum, Mart. Cap. 6. § 647: virtutum, Arnob. 2, 50: adversus mala, Lact. 3, 11, 11: Plur., quis obluctationes sensit? Ambros. de laps. virg. 4. § 12.
obluctātĭō, ōnis, f. , lutte, combat [au fig.] : Lact. Inst. 3, 11, 11.