obsonator
obsōnātor (ops-), ōris, m. [1. obsono],
- a buyer of victuals; a caterer, purveyor: obsonator optimus, Plaut. Mil. 3, 1, 73 (668); Mart. 14, 217 in lemm.; Sen. Ep. 47, 8.
obsōnātor (opsōnātor), ōris, m. (obsono), der Einkäufer (von Fleisch, Zugemüse usw.) für die Küche, Plaut. mil. 667. Sen. ep. 47, 8. Corp. inscr. Lat. 6, 5353 u. 6, 8945.
obsono ‥ inde ~or
item solut’ ~ori communi ementi et providenti victualia ‥ iiij li. x s. viij d.
in solutione servientium imprimis opsonatori xxvi s. viij d.(
per bursarios in collegiis et per ~ores, quos manciples vocamus in aulis
obsōnātŏr (15) (ops-), ōris, m. (obsono 2), pourvoyeur, qui achète les provisions : Pl. Mil. 666 ; Sen. Ep. 47, 8.