obstupesco
BWL
I was stupefied by the sight of him
ob-stŭpesco, v. obstipesco.
obstupēsco (obstipēsco, opstipēsco), stupuī (stipuī), ere, betäubt werden, starr werden, erstarren, I) physisch: obstupescit ita corpus nec sentit cruciatum, Plin. 36, 56: quid contremiscis senex? quid, lingua, trepidas? quid, oculi, obstupuistis? Sen. contr. 2, 3 (11), 1: donec desinat dolor et obstupescat ea pars, Scrib. Larg. 11: dentes obstupescent tui, werden stumpf werden, Vulg. Sirach 30, 10; vgl. Vulg. Ierem. 31, 29 u. 30. – m. Abl. (durch), vel frigore maxillae obstupuerint, Pelagon. veterin. 17 (270 Ihm). – II) geistig: a) erstarren, membra mea debilia sunt; animus timore obstipuit, mein Herz ist erstarrt vor Schrecken, Ter. adelph. 613: prägn., m. ab u. Abl., hoc terrore obstipuerant multitudinis animi ab omni conatu novorum consiliorum, war der Volksgeist vor (zu) jedem Versuche einer Staatsumwälzung erlahmt, Liv. 34, 27, 9. – b) verblüfft werden, stutzig werden, wie versteinert werden, in Bestürzung geraten, in Staunen (in Erstaunen, Verwirrung) geraten, auch (vor Erstaunen, Furcht usw.) stumm werden, obstipui, Ter. u. Ov.: obstupui ego, Petron.: obstipui steteruntque comae, Verg.: quid hic astans obstipuisti? was stehst du wie versteinert da? Plaut.: Ascyltos quidem paulisper obstupuit, war ein Weilchen stumm (schwieg ein W.), Petron.: postquam factum est obstupui et mihi visus sum captus esse, Cic.: sic enim obstipuerant, sic terram intuebantur..., ut etc., ihr starres Erstaunen, ihre zur Erde niedergeschlagenen Augen waren von der Art, daß usw., Cic.: obstupescunt (apes) potantes, wie erstaunt trinken sie davon, Varro: ipsae medius fidius mihi litterae (die Buchstaben) saeculi nostri obstupescere videntur, cum etc., Val. Max.: obstipuere animi Rutulis (den R.), Verg. – m. prädik. Adj., quidnam torpentes subito obstipuistis, Achivi? was seid ihr so plötzlich vor Erstaunen starr? Cic. poët.: obstipescent posteri imperia, provincias... triumphos audientes et legentes tuos, Cic.: ac primo conspectu tam foedae rei mirabundi parumper obstipuerunt, Liv.: obstipuerunt tot legiones, tam robustas senectutis reliquias intuentes, Val. Max.: Psyche immanitate praecepti consternata silens obstipuit, war vor Erstaunen still, Apul.: ipso aspectu defixus obstupui, Apul.: obstupui ego supplicii metu pavidus, Apul. – m. Abl. (durch, über), cum eorum aspectu obstipuisset bubulcus, Cic.: tum veluti proditā dolo Antiphili praetoris urbe captāque obstipuerunt omnes, Liv.: obstipuit visu Aeneas, Verg.: obstipuit formā Iove natus, Ov.: quid tantis obstupescis opibus? Apul. – m. ad (bei) u. Akk., obstupuerant ad magnitudinem pristinae eius fortunae virtutisque, Liv. 39, 50, 2. – m. allg. Acc., infert et alia, quae (worüber) multo grandius obstupescas, Cassiod. var. 2, 39, 11.
See: obstupescere
obstŭpēscō, (11) stŭpŭī, ĕre, intr., ¶ 1 devenir immobile, insensible, sʼengourdir : Varro R. 3, 16 ; Plin. 36, 56 ¶ 2 [fig.] a) devenir paralysé, se glacer : animus timore obstupuit Ter. Ad. 613, mon âme est glacée dʼeffroi || devenir immobile de stupeur : Liv. 33, 1, 7 ; hoc terrore obstipuerant multitudinis animi ab omni conatu novorum consiliorum Liv. 34, 27, 9, cet effroi paralysait les esprits de la foule, lʼempêchant de tenter une nouvelle entreprise ; b) être frappé de stupeur, rester interdit : Cic. Att. 5, 21, 7 ; Verr. 2, 1, 68 ; Div. 2, 50 ; [avec ad , relativement à, en considération de] Liv. 39, 50, 2 ¶ 3 décad., tr., sʼétonner, aliquid, de qqch. : Cassiod. Var. 2, 39.
- 1. verstijven, verdoofd worden; ➤ obstipui steteruntque comae; animus timore obstipuit;
- 2. verstomd staan, zich verbazen; ➤ obstipuit visu Aeneas.
ob-stupēscō
- (obstip-), puī, —, ere, inch, to become senseless, be stupefied, be astounded, be struck dumb: Obstipuere animi, V.: animus timore Obstipuit, my heart is frozen, T.: eius aspectu cum obstupuisset bubulcus: formā, O.: terrore obstipuerant animi ab omni conatu, were made incapable of, L.: ad magnitudinem eius fortunae, L.