obsurdesco
obsurdesco, to become deaf
ob-surdesco, dŭi, 3, v. inch. n., to become deaf (class.).
- I Lit.: hoc sonitu oppletae aures hominum obsurduerunt, Cic. Rep. 6, 18, 19: si sapiens excaecatur, obsurdescat, etc., Aug. Civ. Dei, 19, 4, 4.—
- II Trop., to be deaf, not to give ear: obsurdescimus nescio quo modo, nec ea, quae ab eā (naturā) monemur, audimus, Cic. Lael. 24, 88: obsurduerunt aures hominum ad tam salutaria praecepta, Ambros. de Tobia, 3, 9.
ob-surdēsco, duī, ere, taub werden, I) eig., v. den Ohren, hoc sonitu oppletae aures hominum obsurduerunt, Cic. de rep. 6, 19: v. Menschen, si (sapiens) excaecetur, obsurdescat, obmutescat, membris debilitetur, Augustin. de civ. dei 19, 4. no. 4: im Bilde, obsurdueram stridore catenae mortalitatis meae, Augustin. conf. 2, 2. § 2. – II) übtr.: a) gegen Erinnerungen taub bleiben, Erinnerungen kein Gehör geben, v. den Ohren, obsurduerunt aures hominum ad tam salutaria praecepta, Ambros. de Tobia 3, 9: v. Menschen, Cic. de amic. 88. Augustin. serm. 21, 6: his linguis adversus prophetas obsurduit, Augustin. serm. 41, 5: u. so obs. adversus omnem veritatis tubam, Augustin. c. Iul. Pelag. 4. § 11: si obsurduisti contra veram fidei rationem, Augustin. serm. 181, 6: obsurdescens in aliis etiam nimium seriis, taub (unempfindlich) bei usw., Amm. 19, 12, 5. – b) betäubt werden, erlahmen, v. Zuständen, obsurduit iam haec in me aerumna miseria, Caecil. com. 86 R. 2
obsurdēscō, (16) dŭī, ĕre, intr., devenir sourd [pr. et fig.] : Cic. Rep. 6, 19 ; Læl. 88.
ob-surdēscō duī, —, ere,
- inch, to become deaf: aures hominum obsurduerunt.—Fig., to be dull of apprehension: obsurdescimus.