About
Menu

obsurdescere

obsurdescere [CL] 1 to become or be affected by deafness; b (of ear); c (of person). ~uit, adeafede Ælf. Sup. 179.  b ~uerant aures adeoque invaluerat incommodum ut nisi tuum illius auribus os applicares, ab ipsa nequaquam audiri posses T. Mon. Will. V 23; eorum siquidem aures tenere sunt et jam ~uerunt vero et linguam severiorem sine offensione gravissisima non admittunt J. Sal. Pol. 507C; cum ~uissent ei aures ‥ ita quod sonum campanarum audire non posset Canon. G. Sempr. 155v.  c monachus ‥ auribus ‥ obstrusis, penitus ~uit J. Furness Walth. 117; cum ‥ auditum amisisset, sic ~uit ut nec etiam clamantium voces audire prevaleret Mir. Fridesw. 34. 2 to be deaf to (fig), to refuse to listen to:: a (w. ad & acc.); b (w. ab & abl. indicating cause of deafness); c (w. ab & abl. indicating obj. of deafness). a alienorum ~esces ad vocem G. Hoyland Ep. 295B; 1167 ad vocem hanc vulgares amici ~escunt qui volunt beneficiis obligari, non obligare J. Sal. Ep. 186 (192) p. 264; ad juncturam hujusmodi animus ~escit Id. Met. 844B; ad preces illius ~esceret P. Blois Serm. 604A; numquid non surdus, qui ad suggestiones malignorum spirituum sepe ~escit, et fit tamquam homo non audiens J. Ford Serm. 19. 4; ~uisti ‥ ad judicium quod ex lingua ejus terribiliter tonuit W. Newb. Serm. 890.  b 1160 si ab inobedientia ~escis J. Sal. Ep. 129.  c ~uit namque homo ab audiendo vitae verbo postquam mortifera serpentis verba contra Deum tumidus audivit Bede Hom. II 6. 234.

Saved

Recent