obstupidus
ob-stŭpĭdus, a, um,
- adj., amazed, confounded, beside one's self, senseless, stupefied (ante- and post-class.): hiat sollicita, studio obstupida, suspenso animo civitas, Pac. ap. Non. 429, 7 (Trag. Rel. p. 68 Rib. fin.): quid astitisti obstupida? Plaut. Mil. 4, 6, 39 (1254): attonitus et obstupidus, Gell. 5, 1, 6: consternatus ac prorsus obstupidus, Ap. Met. 1, 25, 18.
ob-stupidus, a, um, starr, betäubt, verblüfft, quid astitisti obstupida? Plaut. mil. 1254: consiluisse universos dicit quasi attonitos et obstupidos (stumm u. starr), Gell. 5, 1, 6: hiat sollicita, studio obstupida, suspensa animo civitas, Pacuv. tr. 54: his actis consternatus ac prorsus obstupidus, Apul. met. 1, 25.
~us, amens
obstŭpĭdus, a, um, stupide, hébété, stupéfait, interdit : Pl. Mil. 1254 ; Gell. 5, 1, 6.