obtruncatio
ob-truncātĭo, ōnis, f. [obtrunco],
- a cutting away, trimming, pruning (post-Aug.): obtruncatio vitis, Col. 4, 29, 4.
obtruncātio, ōnis, f. (obtrunco), das Köpfen, Stutzen, vitis, Colum. 4, 29, 4. – außerdem Rufin. Orig. in genes, hom. 3, 4.
ad capitis plexionem vel membrorum ~onem ne fugiat ligetur
Anglica lex capitis ~one traditorem mulctat
immunitos vel inermes ‥ capitum ~one et verendorum mutilacione trucidarunt
obtruncātĭō, ōnis, f. (obtrunco), taille [de la vigne] : Col. Rust. 4, 29, 4.