occepto
occepto, āvi, 1 (old perf. subj. occeptassit; v. in the foll.), v. freq. a. [occipio],
- to begin (Plautin.): occeptat insanire, Plaut. Men. 5, 5, 18 (916) and 32 (930).—Absol.: si attigerit sive occeptassit, Plaut. Rud. 3, 4, 70 (775).
occepto, āvi, āre (Intens. v. occipio), anfangen, mit folg. Infin., insanire, Plaut. Men. 916 u. 934: absol., Plaut. rud. 776, wo archaist. occeptassit = occeptaverit.
occeptō, āvī, āre, fréq. de occipio, commencer : Pl. Men. 917 || occeptassit, arch. pour occeptaverit Pl. Rud. 776.