occasus

occāsus, ūs, m.: a going down; setting; the west, 11.317; fall, ruin, destruction, 1.238. (1. occidō)

occāsus, a, um, Part., from occĭdo.

occāsus, ūs, m. [occĭdo].

• A falling, going down (class.; cf. obitus).
• • A Lit., a going down, setting, of the heavenly bodies; esp. of the sun: ante occasum Maiae, Verg. G. 1, 225: ortus occasusque signorum, the rising and setting of the constellations, Quint. 1, 4, 4: solis, Caes. B. G. 1, 50; 2, 11; 3, 15; Liv. 9, 32.—Absol.: praecipiti in occasum die, Tac. H. 3, 86.—
  • B Transf., the quarter of the heavens in which the sun sets, sunset, the west: inter occasum solis et septentriones, Caes. B. G. 1, 1: ab ortu ad occasum, Cic. N. D. 2, 19, 49. —Plur., Ov. M. 2, 190: ager Longus in occasum, Verg. A. 11, 317: de terrā occasus solis, Vulg. Zach. 8, 7.—
  • C Trop., downfall, ruin, destruction, end, death: post obitum occasumque vestrum, Cic. Pis. 15, 34: occasus interitusque rei publicae, id. ib. 8, 18: id. Sull. 11, 33: Iliaci cineres et flamma extrema meorum, Testor, in occasu vestro, etc., Verg. A. 2, 432; cf. Trojae, id. ib. 1, 238: post L. Aelii nostri occasum, death, Cic. Ac. 1, 2, 8: odii, Quint. Decl. 9, 18.— *
• II For occasio, an occasion, opportunity, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 178 Müll. (Ann. v. 164; 171; 292 Vahl.).

occāsus, ūs, m. (occĭdo), I) der Untergang der Gestirne (Ggstz. ortus, exortus), A) eig.: 1) im allg.: solis, auch als Zeit u. als Himmelsgegend (= der Westen), Caes. u.a.: occ. lunae (Ggstz. exortus), Plin.: ortus occasusque signorum (der Himmelszeichen), Quint.: ortus occasusque lunae, Mela: solis exortus, cursus, occasus (Plur.), Cornif. rhet.: solis lunaeque ortus occasusque (Plur.), Liv.: occ. Maiae, Verg.: ab occasu solis ad exortus intendere iter, Liv.: iam sol occasui declivis est, Min. Fel. – 2) prägn., der Untergang der Sonne, a) als Zeit, der Abend, praecipiti in occasum die, Tac. – b) als Himmelsgegend, der Abend, Westen, ab occasu, Verg.: in occasum, Verg.: ad occasum habitantes, die Abendländer (Ggstz. orientis incolae), Plin. – B) übtr., der Untergang, das Verderben, Ende, 1) im allg.: rei publicae, Cic., occasus noster, vom Exil, Cic. – 2) insbes.: a) der Hingang = der Tod, Cic. u. Nep. – b) die Leiche, das Leichenbegängnis, occasibus fatigari, Apul. de mund. 23. – II) = occasio, die Gelegenheit, Enn. ann. 129 u. 166: occasus tempusve, Enn. ann. 294.

occasus [CL] 1 setting, sinking below the horizon: a (of the sun); b (of other heavenly body). a de occidentale plaga ubi sol ~um habet Hugeb. Will. 4; dies iste non hujus visibilis solis cursu peragitur, non ejus inchoatur exorti nec terminatur ~u Ailr. Spec. Car. I 19. 522; solis ortum et ~um, quo nihil in mundo pulchrius Gir. TH I 15 p. 49.  b sidera errantia ‥ numquam in eodem loco ubi pridie fecerant ortum faciunt vel ~um Bede Ep. Cath. 128; 798 ortus et ~us siderum evenit Alcuin Ep. 149 p. 245; circa cursum et ortum et ~um astrorum, istorum ‥ versatur scientia Andr. S. Vict. Dan. 14; est ortus et ~us signorum quoad poetas triplex, sc. cosmicus, cronicus, et eliacus Sacrob. Sph. 3 p. 95; ortus planete dicitur cum exit de sub radiis solaribus ‥ ~us vero est talis introitus in eosdem Gros. 45; quia enim ejus [sc. astronomi] est determinare ortus et ~us stellarum Kilwardby OS 104. 2 position of sun at evening, west; b (w. ref. to Psalm. lxvii 5). tantum inter virginitatis flores et jugalitatis mores distare dicimus, quantum distat oriens ab ~u Aldh. VirgP 8; fluvius autem Nilus ‥ et quo item flexus a Mari Rubro ad ~um refunditur Lib. Monstr. II 21; quae [insula] habet ab oriente in ~um xxx circiter milia passuum Bede HE I 3 p. 15; 824 hi sunt fines ‥ ab aquilonali parte via publica, ab oriente et austro agelli adjacent ‥ ab ~u finem Sturi fluminis habens CS 851; citissimis velis versus ~um eunt G. Mon. I 11; sit Thomas apostolus in India; sit Thomas martyr noster in Anglia ut ‥ ab ortu solis usque ad ~um sit laudabile nomen Domini P. Blois Ep. 46 136B.  b super ~um ‥ illum ascendisse dicit, per quod eum a morte ad suam gloriam transiturum signavit Eccl. & Synag. 113. 3 sunset (indicating time of day). vergente ‥ ad ~um sole G. Mon. IX 4; vesperum est ab hora nona usque ad ~um solis Osb. Glouc. Deriv. 627; 1253 forestarii comederunt eodem die Martis cum R. de C. apud G. et fuerunt ad domum suam usque ad ~um solis SelPlForest 107; proximo sequuntur ascendentes ‥ exinde altitudo meridiana cum gradu ascendentis in meridie, hore de clok in ~u ‥ Elveden Cal. 5. 4 (fig.) decline, end, death. mortis in occasu extimplo fio pulpa putrescens Aen. Laur. 2. 13; 9‥ ~um, i. obitum nostrum, forðsiþ urne WW; in istis mutabilitas et varietas, ortus et ~us, in isto nisi eternitas et stabilitas Ailr. Serm. 41. 12; 1170 quod etiam in hostium ~u justos pie fecisse recolimus J. Sal. Ep. 296 (300) p. 700; cum ‥ S. Thomas illustraverit Londoniam ortu, Cantuariam ~u W. Fitzst. Thom. prol. 4; 1339 ad nostre ‥ salutis ~um (v. discriminose).

1 occāsus, a, um, v. occido 1.

2 occāsŭs, (10) ūs, m. , ¶ 1 chute, déclin, coucher des astres : Cic. Div. 2, 92 ; solis occasu Cæs. G. 1, 50, 3, au coucher du soleil || le couchant [avec ou sans solis ] : Cæs. G. 1, 1, 7 ; Cic. Nat. 2, 49 ¶ 2 [fig.] chute, ruine, décadence : Cic. Pis. 34 ; Top. 32 ; Cat. 3, 19 || mort : Cic. Ac. 1, 8 ¶ 3 arch., occasion : Enn. Ann. 166.

*occasus, a, um. part. p. v. occido.
Ante solem occasum 日未落之時。

Suggest a Translation
See an image

occasus , us. m.
落。日落。日遇赤道。西邊。機會。Urbis occasus 城亡。

Suggest a Translation
See an image

occāsus (1)

• P. of 2 occido.

occāsus (2) ūs, m

• ob+1 CAD-, a falling, going down, setting: Maiae, V.: cum occasu solis, at sunset, S.—The sunset, west: ab ortu ad occasum: ager Longus in occasum, V.: Prospicit occasūs, O.—Fig., downfall, ruin, destruction, end, death: rei p.: in occasu vestro, V.: post Aelii occasum, death.