occensus
occensus (obc-), a, um, Part. [obcandeo],
- burnt, burnt up: omnes occisi obcensique in nocte serenā, Enn. ap. Paul. ex Fest. s. v. ob, p. 201 Müll. (Ann. v. 388 Vahl.).
occēnsus (obsc.), a, um = accensus, Enn. ann. 396.
occēnsus (ob-, a, um, brûlé : Enn. Ann. 396.