occator
occātor, ōris, m. [occo],
- a harrower, Col. 2, 13, 1; cf.: occatorem Verrius putat dictum ab occaedendo quod caedat grandis globos terrae, cum Cicero venustissime dicat ab occaecando fruges satas, Paul. ex Fest. p. 181 Müll.—Trop.: sator sartorque scelerum, et messor maxume. Ty. Non occatorem prius audebas dicere? Plaut. Capt. 3, 5, 3 (661).—
- II Personified, the Roman god who prospered the harrower's work, Serv. Verg. G. 1, 21.
occātor, ōris, m. (occo), der Egger, Colum. 2,13, 1; vgl. Fest. 181 (a), 25. – bildl., sator sartorque scelerum et messor maxume. Ty. Non occatorem dicere audebas prius? Plaut. capt. 662. – personif., als röm. Feldgott, der zum Eggen sein Gedeihen gibt, Serv. Verg. georg. 1, 21.
occa ‥ et inde ~or
duo equi ~ores, quisque iiij s.
cum ‥ quatuor equis et uno ~ore
occātŏr, (16) ōris, m. (occo), celui qui herse, herseur : Col. Rust. 2, 13, 1 ; Fest. 181 ; [fig.] Pl. Capt. 662.