occentatio
occentātĭo, ōnis, f. [occento],
- a sounding, braying (post-class.): bucinarum, Symm. Or. ap. Valent. 2, 14.
occentātio, ōnis, f. (occento), das Anstimmen, Schmettern, bucinarum, Symm. laud. in Valent. 2, 14 in.
occentātĭō, ōnis, f. (occento), son [de la trompette], accents : Symm. Laud. Valent. 2, 14.