occisor
occīsor, ōris, m. [1. occīdo],
- a slayer, murderer: regum, Plaut. Mil. 4, 2, 64 (1054).
occīsor, ōris, m. (occĭdo), der Töter, Mörder, regum, Plaut. mil. 1055: occ. Herodes, Petil. bei Augustin. c. litt Petil. 2. § 72: Plur. occisores, Cypr. epist. 66, 10.
occisor fratris, regni et vastator acerbus
~or latronum
catalla ~oris v hominum fuerunt ij s.
duo peregrini hospitati fuerunt in horreo W. de P. et unus eorum occidit alium et fugit; nescitur qui fuit ~or vel occisus et ideo murdrum
tales aves viz. arpias portare deberent hominum ~ores, ad plangendum hoc peccatum
porro clerici vel episcopi ~ores Romam mittuntur
xxij Thurcorum millia gladius ~or consumpsit
occīsŏr, ōris, m. (occido 2), meurtrier : Pl. Mil. 1055.
De exulibus impune lædendis et occidendis. Qui autem occiderit, si propterea quod occidit in judicium tractus erit ; ubi de decreto vel edicto adversus exulem lato magistratui constiterit, liberet magistratus Occisorem et dimittat.