ominator
ōmĭnātor, ōris, m. [ominor],
- a diviner, Plaut. Am. 2, 2, 90 (722).
ōminātor, ōris, m. (ominor), der Weissager, Plaut. Amph. 722.
ōmĭnātŏr, (16) ōris, m. (ominor), celui qui tire des présages : Pl. Amph. 272.