ominosus
ōmĭnōsus, a, um, adj. [omen],
- full of foreboding, portentous, ominous (post-Aug.): mons avibus obscenis ominosus, Messala ap. Gell. 13, 14, 6: res, Plin. Ep. 3, 14, 11. —Adv.: ōmĭnōsē, ominously: ominose retentus, Ps.-Quint. Decl. 6, 5.
ōminōsus, a, um (omen), voll von Vorbedeutungen, res, Plin. ep. 3, 14, 6: quod multi ominosum putarunt, Lampr. Anton. Diad. 5, 3. – mons quasi avibus obscenis ominosus (Unglück verheißend), Messala b. Gell. 13, 14, 6. – ➳ Kompar. Neutr. ominosius, Aquil. Rom. 5.
cepisti ‥ inquirere ‥ quid sentirem de ejusmodi ~is occursibus, de somniis et lemuribus, de volatilibus
~us ‥ i. fortunatus
ōmĭnōsus, (16) a, um (omen), qui est de mauvais augure : Plin. Min. Ep. 3, 14, 6 ; Gell. 13, 14, 5.