omissio
ŏmissĭo, ōnis, f. [omitto],
- an omitting, omission (post-class.): laudis, Symm. Ep. 3, 48; 10, 62.
omissio, ōnis, f. (omitto), die Unterlassung, Symm. epist. 3, 48 u.a.: om. praedarum, Entziehung, Aur. Vict. de Caes. 11, 11. – als rhet. Fig. = ἀντίφραδις, wenn man erklärt, etwas nicht sagen zu wollen, und es doch eben damit ausspricht, Iul. Rufin. de schem. dian. § 12.
pausa est ~o vocis in debita quantitate alicujus modi facta
ab ipsa praefatione seu exordio libri ‥ absque interruptione seu locorum quorumcumque ~one
postea de ~one et pusillanimitate, licet multum se humiliasset, doluisse
per malitiam et fraudem, negligentiam et ~onem
duo mala, sc. perpetratio mali et ~o boni
multi erant operantes ignorantia et obmittebant in operibus eorum et tempus eorum preteribat in obmissione [vv. ll. admissione, amissione ] operum
ut ‥ sub indictarum ~one penarum et beneficiorum oblatione illos ad imperii devotionem reduceret
acedia ‥ qua offendunt Deum ~onibus omnium bonorum
causa omnium ~onum bonorum actuum
~o clamii predicti
ŏmissĭō, ōnis, f. (omitto), omission : Symm. Ep. 3, 48.